Sebko blog

Fotopłody

2008-10-13T22:08:00.002+02:00

Martwicy tego miejsca nie przerywam, jednak zainteresowanych zapraszam na sebko.flog.pl

2008-08-10T21:13:00.002+02:00

Mężczyźni

2008-06-25T20:56:00.002+02:00

"Dziewczęta dorastają szybciej. Chłopcy... wcale nie dorastają. Mamy... 2 mózgi. Jeden większy, drugi mniejszy. Jeden mówi nam jak mamy myśleć, drugi co mamy robić"

To wykrzyczała dziś czarna skrzynka zwana telewizorem. Godzina ok. 19.30, program drugi telewizji polskiej.

Dużo do powiedzenia

2008-06-24T17:19:00.003+02:00

Ilość zdawanych ostatnio egzaminów nie nastraja optymistycznie, szczególnie biorąc pod uwagę wrześniowy czas wolny. Chyba powinienem się już przyzwyczaić do tych moich sesyjnych kwiatków. Mimo to, sieć ciągle poprawia mi humor.

Interesujące zestawienie komentarz - sygnatura. Kontrasty to mój ulubiony element codzienności.

Żaba w betonie

2008-06-23T20:58:00.004+02:00

Ostatnio to miejsce zaszło kurzem. Jakoś nie czuję potrzeby na pieszczenie się tutaj ze swoimi myślami. Poza tym, "8" w adresie przestaje być atrakcyjne.

Miałem jednak napisać o żabie w betonie. Stałem się niewolnikiem Cześka Mozila w utworze Żaba w betonie. Polecam wszystkim z gustem nastolatki takim jak mój.

Dla leni: LINK DO WRZUTY (po to by odsłuchać - objaśnienie dla mniej rozgarniętych)

Zdjęcie rodzinne

2008-06-13T21:55:00.003+02:00

Miałem taką myśl by zrobić fajne, duże rodzinne zdjęcie, na tle domu na wsi. Widzę to! Wiem kto gdzie stoi, wiem jakie mają miny, gdzie patrzą. Nie mamy takiego zdjęcia ze wszystkimi. Przydałoby się.

Dzisiaj dzwoniła mama. Wystraszyłem się, że nie zrobię tego zdjęcia, nie będzie wszystkich i że nie będzie nawet cholernej fotografii.

Oby skończyło się niepotrzebnym strachem i obawami.

Czym jest szczęście

2008-06-13T21:37:00.002+02:00

"Jak się człowiek tak naprawdę zaspokoi, tak do końca, to już może umrzeć. Niczego więcej nie potrzebuje. To jest pragnienie stanu absolutnego, który jest niemożliwy, bo życie jest trwaniem, a nie dopełnieniem. Szczęście nie jest stanem, który można osiągnąć, szczęście stoi za plecami człowieka i cały czas go napełnia energią"
- Tomasz Piątek

Czego zabrakło w grze Polaków?

2008-06-09T10:06:00.004+02:00

W grze Polaków zabrakło dwóch bramek do remisu, trzech do zwycięstwa. I tyle! Wczoraj można było obejrzeć ładne, emocjonujące spotkanie. Niemcy to taki nasz wróg numer jeden. To ten schwarzcharakter, który na początku psuje nam szyki by w końcu w wielkim finale powiedzieć ostatkiem sił "Mogłem Cię zabić na początku Polsko" i umrzeć. To taka Meywa podczas gdy "nasi" to Nankatsu.

Nie udało się, nie ma się co podniecać, sędzią niewidzącym teatry Ballacka, spalonych i innych takich drobiazgów, które w mniejszym lub większym stopniu wpływały na postawę husarii. Mecz jako mecz, podobał mi się. Wynik, wolałbym widzieć odwrotny, ale nie można mieć wszystkiego. Może Kubicia wyczerpał limit sukcesów na wczorajszy dzień.

Nawiasem mówiąc. Co to jest do - za przeproszeniem - kurwy nędzy, że podczas gdy Polak zdobywa GP Canady słyszymy hymn zarówno Polski jak i Niemiec? Podczas innych wyścigów słyszeliśmy hymny jedynie zwycięscy. Być może jestem nie uważny, ale pierwszy raz spotkałem się z takim kwiatkiem.

I jeszcze jedno. Zastanowiło mnie mocno zachowanie mamy. Była wściekła, rzucała przedmiotami, gryzła i drapała. Dlatego, że przegraliśmy? O nie! Dlatego, że Lewandowski dał Podolskiemu swoją koszulkę! Szczerze powiedziawszy to wnerwiają mnie te akcje z obywatelstwami, ale to już sprawa honoru ludzi, którzy to obywatelstwo zmieniają.

Białe paski

2008-06-02T21:05:00.001+02:00

Długie poszukiwania zaowocowały. Tylko dla znających klip oryginalny.

Do nowego parku

2008-06-01T16:58:00.005+02:00

Z okazji dnia dziecka przeniosłem się ze swoją nudną, samotną, weekendową nauką do parku, którego nie znałem. Ba! Nie wiedziałem, że idę do parku.

Juwenalia polibudy

2008-06-01T16:33:00.003+02:00

Nie mam nic przeciw pogo, nie mam nawet nic przeciw pijackiemu pogo. Mam natomiast wiele przeciw łokciowi pod moimi żebrami, wyrzucającemu całe powietrze z płuc. Nie lubię też tłumu, w którym mam problem by się odwrócić. Zresztą, to jest do przeżycia. Gorzej gdy w takim tłoku ktoś sięga po papierosa, piwo i pieści mnie plecakiem pełnym butelek. Poziom agresji w takich sytuacjach drastycznie wzrasta, co sprzyja nie tylko łokciom pod żebrami, ale i pięściom w okolicach oczu. Jeśli dodać do tego jeszcze porozrzucane butelki burna, powodujące nieprzewidziane zachowania, dostaniemy obraz podscenicznej rzeczywistości piątkowo-sobotnich juwenaliów polibudy.

Wybraliśmy się na Sztywny Pal Azji, Hey oraz Kult. Z naszej grupy uderzeniowej do Kultu przetrwał jedynie Fijał. Dzięki niemu wiemy, że Kazik zszedł ze sceny po około godzince. Wokalista Kultu zachorzał. Czyli bardzo dużo nie straciłem, chociaż niesmak jednak zostaje.

Według mnie nie było tak źle jak twierdzi Kowal i jako może wskazywać początek tej notki. Ścisk na poziomie tego typu imprez, agresja wprost proporcjonalna do stężenia alkoholu we krwi i gęstości tłumu. I nieszczęsny łokieć, który sprawił, że miałem ochotę po prostu położyć się i odpocząć. Jednak w tłumie nie jest to najlepszy pomysł. Raz, od ziemi zimno, dwa, nie byłem ani trochę pijany. Z żalem i bólem nie pozwalającym mi swobodnie chodzić i siedzieć, a co dopiero skakać, wróciłem do akademika. Darmowy Kult przepadł. Szkoda...

Szablon poszedł na spacer

2008-05-31T10:17:00.003+02:00

Eh komputery, komputery. Mój dostawa internetu powiedział "Die, die, die!" do serwera www. Serwer nie żyje, grafik (w tym blogowych) nie ma, części notatek zajęciowych również. Wszystkich, którzy mieli jakieś dane na moim serwerze zapraszam do pochodu z widłami i pochodniami w stylu młodzieży wszechpolskiej.

Trzeba będzie jakąś grafikę do bloga wyczarować, podstawowe bloggerowe wynalazki jednak mnie nie urządzają. Wszystkich zainteresowanych, wczorajszymi juwenaliami na polibudzie zapraszam później.

Wystawa rysunków Beksińskiego i osadnicy z Catanu

2008-05-24T11:10:00.006+02:00

Wczoraj przypadł dzień na gospodarowanie okolic Catanu. Zanim to jednak nastąpiło i udało nam się ustalić miejsce spotkania z Danielem, wędrowaliśmy w deszczu do BWA. Całkiem lubię spacery w deszczu, o ile nie jest za zimno i wiatr nie wieje. Wczoraj było całkiem całkiem. Przejdźmy jednak już do BWA, a wspomnienia o małej parasolce (te też lubię, gdy nie muszę się chować pod nimi sam) zachowam dla siebie.

Nie pamiętam kiedy byłem w BWA, 100 lat temu chyba i jeszcze kiedyś przy okazji gry w Wampira: Maskaradę, ale odwiedziny wirtualne raczej się nie liczą. Do końca maja i bodajże przez pierwszy tydzień czerwca możemy w Piotrkowskim BWA oglądać wystawę rysunków Zdzisława Beksińskiego. Widziałem wiele jego prac w Nowej Fantastyce, fotografie w internecie, ale jednak na żywo to na żywo. Zanim udaliśmy się oglądać rysunki, zostaliśmy poczęstowani filmem. Najpierw rzecz o autorze, później o jego muzeum w Częstochowie. Trochę historii i trochę reklamy. Całość okraszona świetną muzyką, którą znają zapewne bywalcy strony beksinski.pl.

Rysunki robią wrażenie, jest w nich coś takiego, co zapiera dech w piersiach. Jednocześnie makabryczne, piękne, zastanawiające, czasem bardzo wulgarne. Wzbudzające emocje, to pewne, a przecież ze sztuką tak powinno być. Jeśli coś widzisz i mówisz "aha", to znaczy, że to przeciętna robota. Natomiast jeśli Cię przytyka, albo masz o czym mówić to znaczy, że jest to dobre. A galeria jest naprawdę świetna. A 3 złote za wejście to naprawdę drobiazg.

Druga część popołudnia to Osadnicy z Catanu. Namierzyliśmy się. Daniel podjechał "czarnym jak matka noc" samochodem. Prawie się nie zatrzymywał, na szczęście udało nam się wskoczyć, szaleńczym rajdem dojechaliśmy do miejsca gry. Otworzyliśmy zdobiony bogatymi kamieniami kufer, zamknięty na złotą kłódkę. Wieko opadło ciężko, a naszym oczom ukazały się błyszczące złotem i srebrem elementy gry.

Pytanie w przypadku osadników brzmi. Czy warto płacić blisko 100 złotych za grę planszową? Kiedyś powiedziałbym, że nie. Dziś patrząc na multum możliwości jakie dają osadnicy, łatwość "chwycenia" zasad, wykonanie poszczególnych elementów. Warto. Gra kosztuje tyle ile powinna. Solidne pudło, dobrze pasujące do siebie elementy, tekturki odpowiedniej grubości, kości drewniane (czy tez pseudo drewniane, ładne w każdym razie). Osadnicy z Catanu to grywalny zestaw, zjadacz czasu i dobra zabawa. Również niezła alternatywa dla RPG. Dlaczego? Można zagrać w towarzystwie, bez znajomości wielu zasad i napewno łatwiej przekonać kogoś do Osadników niż do RPG. Zacząłem myśleć czy nie kupić sobie czegoś takiego, ewentualnie coś stworzyć (z pewnością nie będzie problemów by namówić moją Super Dziewczynę do tego typu akcji).

Teraz nie pozostaje nic innego jak czekać do kolejnego starcia z Danielem, tym razem nie damy się tak wycyckać. Zobaczysz!

Do dzisiejszego popołudniowego pieczenia pizzy zostało jeszcze trochę czasu, więc chyba wypadałoby wziąć się za naukę prawda? Eh... nie ma opcji. Do pracy!

W końcu!

2008-05-19T14:08:00.003+02:00

Podobno wszystko dzieje się po coś. Uszkodzony komputer wpłynął na wydłużenie ostatniego weekendu. Wychodziłoby więc na to, że każda pierdółka codzienności jest częścią wielkiego planu. To natomiast wyklucza wolną wolę i sprawia, że czuję się trochę jak Pinokio. Analogia? Pinokio był pajacykiem, a od pajacyka blisko do marionetki. Na całe szczęście ciągle się czuję żywy, rzekłbym żywszy niż kiedykolwiek w ostatnim czasie. Długi weekend był zdecydowanie potrzebny. Nie żałuję nieobecności na koncercie Riverside. Trochę szkoda, ale każda wspólna sekunda czwartku, piątku i soboty rekompensuje mi to wydarzenie wielokrotnie. W końcu było dość czasu na nas i całą masę tylko naszych spraw. Nic nie było ważniejsze i chwała za to.

W sobotę udało się odetchnąć świeżym powietrzem i wylądować z dala od miasta. Nie było nudno jak ostatnim razem, bo było po naszemu. Było spacerowanie, fotografowanie, rowerowanie, konewkowanie, grillowanie, koralików rozrywanie, koszul przebieranie, królików podglądanie, kocykowanie, kwiatków zrywanie, pojedynków filmowanie, na 21.21 oczekiwanie i (niestety) do domu wracanie.

Ale wakacje tuż tuż, matury się kończą, teraz już tylko z górki.

Mamo, mój komputer jest zepsuty

2008-05-16T13:32:00.003+02:00

Hit dzisiejszego poranka. Cool Kids of Death "Mamo, mój komputer jest zepsuty"

Dla ciekawych, recenzja nowego krążka.

Trupy są najlepsze

2008-05-15T08:10:00.004+02:00

To się chyba nazywa złośliwość rzeczy martwych. Podobno jest tak, że komputery psują się wtedy, kiedy są najbardziej potrzebne. Aż do 6 maja nigdy tego nie odczułem. Postanowiłem się mocno wziął do roboty, na co mój sprzęt zareagował... właściwie nie zareagował. Mój komputer jest gorszy ode mnie. Śmiem twierdzić, że jest nawet bardziej niebieski niż ja. Jego leniwa reakcja tylko to potwierdza. Na szczęście mój domowy staruszek nadal działa i mimo kosmicznej dezaktualizacji sprzętu da się na nim jakoś pracować. Teraz nie robią już takich pancernych komputerów, samochodów i czołgów jak kiedyś. Wszystko się rozsypuje gdy kończy się gwarancja. Koszmar miniaturyzacji połączony z usprawiedliwieniem - "nic nie jest wieczne". Producenci różnorakiego sprzętu mogliby dołączać to hasło do swoich reklam. Kurcze, to dość frustrujące - informatyk, bez komputera. Ale jakoś radę się daje, nie ma co smęcić.

Bardziej ubolewam nad tym, że miasto rośnie. Rośnie tuż przed moim blokiem i na moich oczach, z każdym tygodniem jest coraz większe i coraz mniej mi się podoba. Niby normalka, ale jakoś widok łąk był czymś o wiele ciekawszym, niż rzut oka na plac budowy. Takie już życie. Dziurawą, żwirową ("czarną") drogę zmienili na asfaltówkę, boisko na parking, łąki "ewoluują" w bloki, starą colę zmieniają na nową... kiedyś nam nawet parki obiecywali. Zabawne, z perspektywy czasu. Ciekawi mnie co w ciągu najbliższych kilku lat "wyrośnie" w naszym sąsiedzkim sadzie.

Wsiowy wypad

2008-05-04T21:16:00.006+02:00

Nie będzie radości, bo było bezgranicznie nudno. Nudno do kwadratu czyli kwadrat nieskończoności (logika bezgranicznie = nieskończenie). Nie to bym się przesadnie frustrował, ale ostatnio niewiele mam wspólnych tematów z radą starszych. Szczególnie dlatego, że za mnie decydują o różnych sprawach. Jest jak to mówię "tak jakoś dziwnie". Wypad na wieś zaowocował więc samotnymi spaceram (przynajmniej tyle mogłem zaplanować po swojemu jeśli chodzi o weekend majowy). Siedzenie z przyklejonym uśmiechem i uczucie bycia tekturowym manekinem jednak mi się nie podobało. Musiałem gdzieś pójść, sam bo inny mieli lenia/ważniejsze sprawy - trudno.

Nie było jakoś tragicznie, ale nie wypocząłem przez ten tzw. długi weekend. To co w nim ważne zdawało się trwać tyle ile mrugnięcie oka. O wiele za krótko jak na moje wymogi - szczególnie ostatnio. Jednak dobrze, że udało się urwać trochę soboty, bo tego czasu nie zamieniłbym na nic innego.

Myślę, że źle się dzieje jeśli człowiek czuje się obco we własnym domu. Zdecydowanie zbyt wiele rzeczy mnie irytuje. Mógłbym pogadać z nimi, ale... nie! Ile można wałkować jeden temat? Przez 48 h będzie dobrze, a później znów to samo. Czuję się niezauważany, samotny, wypruty. Czuję się trochę tak jakby bliscy eksploatowali tylko moje umiejętności i nic poza tym. Ja pomagam, ja radzę, ja opowiadam, ja pamiętam i robię różne inne rzeczy. W drugą stronę to nie działa. Nie umieją. Szkoda, bo odnoszę wrażenie, że nawet nie próbują.

Z rodzicami to tak jest, że oni zawsze mają inny punkt widzenia. Mój i ojca rozminął się w grudniu zeszłego roku i raczej prędko się nie zbliży. A mama i siostra... mam wrażenie, że żyją w świecie priorytetu swoich spraw.

Nie beczę po kątach i nie słucham smutnych piosenek. Ale nie chcę wracać do domu, czuję, że dziczeję, albo to nie ja. To świat znów się psuje. Mam wrażenie, że ja ciągle robię coś dla kogoś, ale o mnie raczej niewiele osób pamięta. "Jest jakoś dziwnie"

Pokolenie JPG

2008-04-25T10:18:00.001+02:00

Vidi> pokolenie jpg: trawestacja wiadomego hasła na potrzeby tezy głoszącej nihilizm i upadek świata zdominowanego przez wszechwładzę J P G , jpg'ujemy wszystko: jpgi uczą, bawią, podniecają, zaskakują, świat widzialny w internecie to świat określany przez obrazki tego formatu. Jesteśmy zdominowani i stłamszeni niejako tym rodzajem wyświetlania obrazu, nasz światopogląd formowany pośrednio przez jpg, im bardziej skompresowany tym bardziej niejasny to przekaz, naznaczenie efektywnością kosztem głębi niczem nasze życie: gnamy do przodu, powierzchownie muskając, liżąc świat nie zagłębiając się w szczególy, niuanse które tracimy wraz z kolejnymi stopniami kompresji tak by się kurestwo zmieściło.

Źródło: forum digart.pl

Siatkówka

2008-04-24T20:06:00.006+02:00

Dni nudne urozmaicam sobie robieniem zdjęć siatkarzom z mojego akademika. Samemu by się zagrało, szkoda, że jeszcze nie pora. Ale już jestem bliżej niż dalej. Tak!

Szkoda tylko, że chłopaki przerypali bo nieźle dawali czadu.

Wirtualna twarz

2008-04-16T15:55:00.002+02:00

Dzisiaj dowiedziałem się czegoś interesującego o sobie: "wyobrażałam sobie Ciebie jako grubaska w ciemnych włoskach w bluzie z kornem".

Muszę mieć taką właśnie psychikę. Straszne!

Obieżyświat

2008-04-13T19:38:00.005+02:00

Czułem, że w tym dniu musi się coś stać. Nic złego jak zdawał się wróżyć kalendarzowy trzynasty, o którym jakimś cudem zapomniałem. Gdy jadąc do Łodzi zobaczyłem tęczę - pomyślałem: "To jeszcze nie koniec dnia". Istotnie nie koniec. Postanowiłem iść w kierunku akademika nieco inną drogą. Moja ciekawość zaprowadziła mnie na pewne podwórko, gdzież spotkałem tytułowego Obieżyświata.

"jedno z mieszkań [...] zajmuje prezydent Łodzi"

Świetny facet, chociaż raczej niechlujny wygląd sugerował coś innego. Jednak obcy mi człowiek zaciekawił mnie. Co prawda zastanawiałem się, obcy facet zaczepia mnie na obcym podwórku. Wiadomo (?), może mnie zagaduje i zaraz uderzy we mnie zgraja bandziorów. Niemniej jednak spędziłem jakieś 30 minut na pogawędce o historii podwórka (jedno z mieszkań tegoż zajmuje prezydent Łodzi) i podróżach po świecie. Dowiedziałem się, że Kanada to niezłe miejsce, bo chętnie zatrudniają tam wysokich, białych. Kwalifikuję się.

Wyjście

To była naprawdę interesująca rozmowa. "Obieżyświat" mówił tak normalnie, przyjaźnie, ale jednocześnie z tak niesamowitą pasją. Równy gość. I nie jakiś tam dziadek, który opowiada i opowiada, przyniósł mi zdjęcia, swoje, przyjaciół, wydruki prasowe. Niesamowite. Zastanawiałem się w pewnym momencie czy nie zrobić mu zdjęcia, gdy przeglądał te stare zapiski i fotografie, gdy postawił je na ziemi i wygrzebywał najciekawsze. Kurcze... to niezła historia jak na zwieńczenie kolejnej, nudnej niedzieli.

Dziewica

2008-04-12T11:47:00.001+02:00

Nowa - nieznana nawet mi - twarz Żelaznej Dziewicy. Polecam wszystkim bez wyjątku. Fanom i fanatykom w szczególności.

Wielkie brawa dla autora tego montażu.

Dzisiejsze mazaje

2008-04-09T13:52:00.006+02:00

Pewnie mnie zjadą za to na digarcie, więc na razie umieszczam tutaj. Muszę się napatrzeć i zdecydować czy to knot, gniot czy coś na co można patrzeć częściej niż jeden raz w życiu. Twór GIMPowy (na złość Adobe'owi), mili Państwo oto: "Andżel XXI"

Sprawa Adobe Photshop

2008-04-09T12:23:00.002+02:00

Potrzebny mi program graficzny zapisujący PSD. Dotychczas korzystałem z Gimpa, Paint.NETa oraz PhotoFiltre. Niby dobre i legalne programy, ale jednak to nie to. Niestety branża webowo-graficzna ma to do siebie, że wielbi produkty Adobe i format PSD (którego żaden z powyższych programów nie obsługuje). Cóż trudno kogoś winić, programy tej firmy są po prostu bardzo dobre. I bardzo drogie. Stąd też mój adobe'owy dylemat. Swoimi możliwościami kusi mnie photoshop, którego testowałem przez ostatni miesiąc. Na moim laptopie działa jak należy, ma wszystkie funkcje, których potrzebuję i te które mogą mi się przydać w przyszłości. Niestety największy minus to cena liczona w "patykach" od 2600 PLN w najtańszym wariancie. Jakimś wyjściem jest kupno wersji studenckiej za 175, ewentualnie pakietu webowego za 325 również w wersji studenckiej. Ale! Taki program mimo, że legalny nie pozwala mi na zarabianie na nim, co jest - jakby nie patrzeć - niezłym minusem. Jeśli zlecenie ma w treści wykonanie pliku PSD to nie wyobrażam sobie oddawania pliku, na który nie mam licencji. Zwyczajnie wolę uniknąć płacenia niemałych grzywien z tego tytułu. Z pomocą przychodzi Adobe Photoshop Elements 6 z podstawowymi funkcjami retuszu fotografii i najczęściej używanymi przeze mnie filtrami oraz licencją komercyjna w cenie ok. 260 złotych. I tu napytam na schody. Ściągnąłem z serwisu Adobe.com triala tej aplikacji i nie mogę jej uruchomić. Technicy Adobe podejrzewają w takich przypadkach majstrowanie przy rejestrze i plikach licencji, kończąc swoje wypowiedzi na forum zdaniem "należy kupić licencję dla produktu". O zgrozo do żadnych praktyk naruszających legalność Elements nie doszło. Tymczasem trial po prostu nie działa "na dzień dobry". 260 złotych to dla mnie niezłe pieniądze i mam je wydać w ciemno? Makabra! I teraz najlepsze. Można oczywiście sprawić by Elements 6 trial zaczął działać jak należy. Remedium na mój problem jest gruntowny format dysku, bo aplikacje trialowe adobe zapisują informacje o czasie działania aplikacji w rejestrze, plikach systemowych i sektorach startowych dysku. Ś-w-i-e-t-n-i-e. Techniczni Adobe ROCKZ.

George Dorn Screams

2008-04-01T21:09:00.002+02:00

Miałem być na koncercie, maiłem "zakosić" Czarnej płytę, ale ostatecznie skończyło się na kilkukrotnym odsłuchu kawałków na myspace. Do czasu jednak. Bodajże wczoraj w RSSowych nagłówkach mignęło mi George Dorn Screams u Slivki. A dziś znalazłem ich krążek w empiku. Pomyślałem sobie, czemu nie... skoro już trafił - jakby nie patrzeć - przez przypadek to kupię, a co! Rodzina nie chce kupować mi płyt, to sam se zacznę kupować. Jestem już na trzecim okrążeniu albumu. Dobre brzmienie i jeden z nielicznych żeńskich wokali, który mi się podoba.

Więcej:

"Na potęgę Posępnego Czerepu!"

2008-03-30T10:38:00.006+02:00

Zupełnie przypadkiem oglądając telewizję natrafiłem na animację, która wzbudziła całą lawinę youtube'owych poszukiwań. Postarałem się zebrać openingi wszystkich moich ulubionych animacji, które powodują ciepłe wspomnienia, ciarki na plecach i łzy w oczach. Jednak telewizja ma w sobie kilka plusów, albo raczej miała, bo teraz większości pozycji z poniższej listy nie uświadczymy.

Captain Planet
Pierwsza opowieść o pierścieniach. Serial bardzo pouczający. Ulubione postacie to Wheeler i Mati. Pierwszy za poczucie humoru, drugi za fajną moc pierścienia. Pamiętam, że podobał m się dźwięk działania pierścienia ziemi oraz to, że nie lubiłem tej azjatki od wody. Naturalnie kapital Planeta = champion.
Captain Tsubasa
Uwierzycie, że są ludzie, którzy nie znają tej serii? Są! Głównie dziewczęta. Piękna opowieść o piłce nożnej, piękne super strzały odkształcające futbolówkę, bracia Toshibana, przewrotki, heroiczna walka Tsubasy z kontuzjami, obłęd!
Centurions
Opowieść o ludziach i maszynach. A właściwie ludzio-maszynach, albo maszyno-ludziach. bohaterowie wypowiadają magiczne: "Power Xtreme" po czym z kosmosu wysyłane są dla nich zestawy transformacyjne (jezz, dopiero teraz widzę jak to idiotycznie brzmi), pistolety, skrzydła, wirniki, kosiarki etc. Super amerykańska baja.
Denver
Umieściłem na tej liście, ze względu na to, że to właśnie Denver obudził moje "kreskówkowe" wspomnienia. Niezłe polskie intro.
Duck Tales
Jedna z najbardziej udanych animacji Disney'a. Uwielbiałem Kacze Opowieści, te wszystkie podróże i przygody, to było coś. Bardzo dobrze pamiętam głos Sknerusa.
General Daimos
ciekawostka: Daimos w 3d
oryginał: pierwsze uruchomienie Daimosa
Jedno z najlepszych robociastych anime, które można było obejrzeć w polskiej telewizji. Klasyka gatunku. Świetna kreska, doskonałe głosy i muzyka. Najlepsze momenty według mnie to gdy Kazuya dostawał mocno po dupie, ale ostatecznie mimo ran, wrzeszczał "podwójny wicher" a później "cios ostateczny". Polecam odcinki "podmorska forteca" oraz ostatni odcinek serii jako te najbardziej heroiczne. Ulubiona postać admirał Richiter.
Great Teacher Onizuka
Opowieść o niekonwencjonalnym nauczycielu. Bardzo świeża rzecz, jak dla mnie. Jednak serial potrafi postawić na nogi. Doskonały humor i animacja w tzw. "starym dobrym japońskim stylu". Gorąco polecam. Szalenie aktualne.
He-man and the masters of the universe
Klasyka wszechczasów. Adam - konan i zorro przyszłości w jednym.
Kaiketsu Zorro
Kolejny dobry wybór Polonii 1. Wyśmienita seria z gatunku płaszcza i szpady. Każdy odcinek opowiada niesamowitą historię. "Z" wycinane jest w niesamowity sposób, wystarczy zobaczyć próbkę podczas intro, by się przekonać. Cała seria na wysokim poziomie. Ulubiony odcinek - dom z pułapkami i oczywiście ostatni odcinek serii, plus wszystkie odcinki gdy Diego zrzucał pelerynę;)
New adventures of he man
Dalszy ciąg przygód he-mana, nieco odświeżony w stosunku do poprzedniej wersji. Zdecydowanie ładniejsza animacja
Neon Genesis Evangelion
Nieźle się zdziwiłem gdy pierwszy raz obejrzałem opening tego anime. Pomyślałem: "Co to kurka ma być? To jest ta opowieść o evangelionach? Muzyczka jak z remizy". Intro może nie najlepsze, ale ma fajne momenty. Anime, dość ciężkie, trochę przeintelektualizowane, ale zmuszające do myślenia. Na pewno nie jest to kolejna historyjka o robotach. Warto obejrzeć.
Pole position
Dwa gadające samochody, do których Knight Rider sie nie umywa. Siostra i brat pracujący dla organizacji Pole position, samochodowy szał.
Record of Lodoss War (TV, OVA)
Pozwoliłem sobie umieści 2 openingi. Jeden z serii telewizyjnej, drugi z serii kasetowej. Seria telewizyjna jest taka sobie, nie wciąga mnie, ale ma świetną piosenkę. Natomiast kasetowy trzynastoodcinkowiec, wciąga mocno. Naprawdę dobra fabuła i interesujący świat fantasy. Dobry impuls do sesji RPG.
Sailor Moon
Bez tej animacji nie byłoby w Polsce, ani na świecie boomu na anime. Po prostu klasyka. Ulubiony moment - płonący diadem z mydłem powidłem. Kto oglądał ten wie:D
She-ra
Eksploatacja pomysłu z He-Mana. Opowieść o jego siostrze. Całkiem niezłe, choć gorsze od pierwowzoru. Pamiętam świetny odcinek, w którym He-Man i She-ra się spotkali. Chyba najlepszy odcinek oby serii.
Silverhawks
Serial którego nie pamiętałem, ale przypomniałem sobie gdy przez przypadek na niego trafiłem. Ludzie w zbrojach w stylu ptasim, latają w przestrzeni kosmicznej. Byłem bardzo mały gdy to oglądałem, ale skoro pamiętam, znaczy, że było fajne.
Swat Cats (seria 1, seria 2)
Koty latające samolotami. Generalnie obłędna muzyka i animacja na bardzo wysokim poziomie. Praktycznie zero komputerowego gówna, jakim obecnie raczy nas telewizja. Kreska taka sobie, ale animacja w niektórych momentach wbija w fotel. I do tego ten samolot. Moje ulubione odcinki opowiadały o złych braciach Swat Catsów, albo o tym, że się naćpali.. sam już nie pamiętam, ale obstawiam tę pierwszą opcję. BTW - mieliśmy z Minatsu dawniej niezłą zabawę na temat SC
Tajemnice złotych miast
Gdy oglądałem tę pozycję, miałem chyba.... hm.. nawet nie wiem ile miałem lat. Wiem jednak, że w telewizji nie było więcej niż 5 programów. Naprawdę świetny tytuł, barwna opowieść. Klimat, który męczy się do dziś w Indiana Jonesach i inszych Tomb Riderach.
Teknoman
Czasy mi o wiele bliższe. Anime pokazane na FoxKids. Opowieść o rodzinie zmutowanych przez obcych roboto-ludzi. Brzmi dziwnie, ale serial ma niezłe animacje. Boli nieco zmiana kreski, bo pracowało przy nim wielu autorów, ale i tak jest ok. Niezła muzyczka przygrywa, szczególnie przy pojedynkach Teknomanów.

Wyższość czwartku nad środą

2008-03-28T07:54:00.003+01:00

Pozwolę sobie zacząć do wiosny. Panna wiosna ma w marcu humory o czym większość z nas wie. Ostatnio jest szczególnie zimna i niedostępna. Nie chce pokazać pełni swojej kobiecości. Albo wręcz przeciwnie! Cały czas ją pokazuje. Najpierw jest piękna, cudowna, macha do nas z daleka, puszcza oko. Gdy przychodzi czas, że ma być - jest, ale trochę niezgodna z tym co pokazała nam wcześniej. Ubrana w płaszcz, owinięta szalikiem, z głową ukrytą pod ruską czapą. Na szczęście z czasem rozluźnia się i zaczyna nosić sukienki. Dziś i wczoraj pokazała nam zgrabne łydki. Ładnie, ale czym jest łydka ukazana do połowy? Kusi. Chciałoby się więcej. Chciałoby się grzesznie odkrytych ramion i miękkości ud. Już! Teraz! Wiosna upaja nas tą grą w pokazywaniu swej piękności, moment kiedy staje przed nami naga jest najpiękniejszy. Już się doczekać nie mogę.

Rozgadałem się o tej wiośnie nie bez przyczyny. Środa. Wiosna macha do nas dłonią - dobrze, że bez rękawiczki. Ale to za mało! Dowód? Kondycja naszych piłkarskich bohaterów. Chyba zmarzli na kość, bo ruszali się w sposób mało interesujący (o ile można uznać jedenastkę spoconych facetów za interesujących, zapewne w pewnych okolicznościach można). Ale co tam! Kibice mogli odśpiewać trzy razy hymn Polski (poćwiczyli przed Euro) i pójść zjeść kolację na łódce Bols. Środa wydaje mi się również mało interesująca ze względu na wyjazd do Łodzi - banał co? Tylko dlaczego połowie dworca nagle spodobała się podróż do miasta fabryk dłuższą o 30 minut trasą. Nie pamiętam by na tej linii był ostatnio taki ruch, jak w środę.

Czwartek. Co fajnego w czwartku, pomyślmy. Po czwartku jest piątek, więc wrócić do domu można. W telewizji zamiast meczu jest Dr. House. Zjadłem na obiad makaron z posłodzonym twarogiem. Wiosna pokazuje swoje łydki. Żyć nie umierać.

A dziś piątek. Dodajmy nudny, bo jakoś plany nie takie jak zwykle i za bardzo nie mam się gdzie podziać. Makaron się skończył. Dr. House do obejrzenia tylko via download. Hm... hm... hm... może dokończę moje trupy? Miałem przekazać je Minatsu.

Re: Spotkanko po latach

2008-03-24T10:48:00.004+01:00

To co uważałem, za pierwszy dzień wiosny okazało się dniem drugim. Może to i lepiej bo na wiosnę to nie wyglądało. Wiatr dawał się we znaki. Szczególnie podczas oczekiwania na Daniela na kładce nad torami. Z Danielem nie widzieliśmy się hoho, dawno, a może i dłużej. Z Kamilą za to widzieliśmy się pierwszy raz. Tzn. ja, bo Daniel zwykł ją widywać częściej co dokumentował już na swoim blogu.

Niepierwszy dzień wiosny obfitował w gorące napoje przy rozmowy w Bizancjum (światowcy, nie ma co:P) oraz zdjęcia. Część z nich Daniel umieścił u siebie. Niżej, moja część nie powielająca ujęć kolegi.

Trupy polskie

2008-03-17T13:42:00.003+01:00

W ostatni piątek odwiedziłem ksero w celu powielenia różnorakich dokumentów. Po załatwieniu wszystkich spraw wyszedłem spakować wszystkie kopie moich papierów. W pomieszczeniu sąsiadującym z ksero dostrzegłem książkę, którą widziałem już wchodząc. Wziąłem do ręki i przypomniałem sobie słowa z Komedii małżeńskiej - "Jeśli ktoś gubi takie rzeczy, nie był nigdy godzien by je posiadać".

Jakże wielkie było moje zdziwienie gdy na pierwszej stronie przeczytałem słowa "Uwolnij książkę bookcrossing". Wiecie w czym rzecz? Chodzi o to, że zostawiamy różne książki w różnych miejscach, ludzie je znajdują i zostawiają w innych miejscach dla innych czytelników. Nie sądziłem, że to zjawisko naprawdę funkcjonuje. Sytuacja o tyle zabawna, że wcześniejszego dnia dumałem sobie nad tym, że ostatnio poza wykładami, notatkami, skryptami, dokumentacjami nie mam styczności z literaturą. V z filmu "V for vendetta" miał rację, przypadki nie istnieją!

Jak dotąd jestem po dwóch pierwszych opowiadaniach zniewolonej przeze mnie książki. Mam nadzieję, że reszta będzie równie dobra. Po przeczytaniu zamierzam uwolnić trupy spod "mojej władzy", chyba, że ktoś wcześniej zechce się nimi zająć. Są chętni?

Kurcze, fajna sprawa ten bookcrossing.

Więcej o książce: http://ksiazki.wp.pl/katalog/ksiazki/ksiazka.html?kw=68893
Więcej o bookcrossingu: http://www.bookcrossing.pl/

Zabijanie pingera i sprawy google'owe

2008-03-17T12:09:00.006+01:00

Ostatecznie skończyłem z "zabawą" w serwisie pinger. Jakoś nie odpowiada mi bałaganiarski tłok w tamtym miejscu, ani uwagi czy wpisy internetowych gimnazjalistów. Brrr... to nie dla mnie. Pinger został zabity - na całe szczęście.

Co zaś tyczy się google'i. Na początku wydawało mi się, że wszystko w jednym miejscu to fajne rozwiązanie. Owszem fajne o ile możesz zmienić login. W przypadku konta na googlach nie jest to możliwe, więc potrzebne jest założenie nowego konta. Wraz ze zmianą maila, "straciłem" dostęp do dawnej picassy, bloggera, dokumentów, kanałów rss z poziomu google lab etc. Bloggera (blogspot) udało się oszukać i mogę korzystać z nowego loginu. Chcąc jednak wejść na picassę muszę korzystać ze starego konta co nieco mnie drażni. Dziwi mnie brak możliwości zmiany loginu, ale jeszcze bardziej brak importu i eksportu niektórych elementów konta google. Na szczęście kontakty na gmailu mają wspomniane opcje. Uff!

Zmiany wizualno-formalne

2008-03-16T14:56:00.003+01:00

Nadszedł najwyższy czas na zmianę designu, która kołatała mi w głowie już długo. Z jednej strony poszarzenie, z drugiej zaś rozjaśnienie dawnej formy, czyli znów wszystko zależy od punktu widzenia. Poza tym nowe, statyczne logo (co oznacza szybsze ładowanie) oraz nowy adres.

A tymczasem trzeba się znów zacząć zbierać. Miasto tysiąca fabryk wzywa!

Kowal24

2008-03-12T15:28:00.002+01:00

Radosna twórczość poobiadowa. Pomysł Kowala, wykonanie moje. Zdjęcie - wczorajsze.

Rozdziewiczanie

2008-03-11T19:36:00.007+01:00

Fotojoker zrobił mi dzisiaj niespodziankę. Dostarczył mój aparat przed odległym piątkiem. Jakiś lokalny cud czy co? Muszę przyznać, że sklep trafił z datą w dziesiątkę, chociaż w przypadku dzisiejszego dnia w jedenastkę.

Wypady marcowe i dzień kobiet

2008-03-09T09:13:00.007+01:00

Jeszcze nie udało nam się poznać wszystkich kamieni na naszej górce, ale kolejny wypad na wieś uważam za udany.

Słońce rozpieszczało nas od rana. Opalić się co prawda nie udało, ale razem z Super Dziewczyną obeszliśmy górkę dookoła, odwiedziliśmy las, a wcześniej cmentarz (!!!). W lesie szukaliśmy barwinka inaczej zwanego borówką czerwoną czy jakoś tak (zdjęcie poniżej, szukaliśmy wersji bez jagód). Roślinka, którą zwykło wrzucać się do koszyka obok bananów i tradycyjnych pomarańczy.

Skończyło się na podrapanych jeżynami butach i wędrówce przez morze liści. Oprócz tego zapuściliśmy się w miejsca, których żadne z nas nie znało do tej pory. Poznaliśmy i odkryliśmy po swojemu. Namierzyliśmy dwie kapliczki, które z jakiegoś powodu wzbudzały zaniepokojenie. W sumie, groźny las, dwoje ludzi i kapliczka przy opuszczonym leśnym dukcie wzniesiona z bliżej nieokreślonych powód. Super Dziewczyna: "Może ktoś tu umarł". Brrrr... wrzask i ucieczka - tego nie było :P Byliśmy też przy zagadkowej drodze, która skojarzyła mi się z miejscem, które kiedyś odwiedziłem z moim kuzynem. Zapomniany wojenny cmentarz niemiecki w samym sercu lasu. Nie poszliśmy tam. Może następnym razem.

W przerwie w spacerach, dogrzewaliśmy się przy gorącym piecu w kuchni. Babcia raczyła nas specjałami babcinej kuchni i ochrzaniała nas za życie tylko miłością. Ganialiśmy za kurami, siedzieliśmy "w bagażniku" samochodowym i zaglądaliśmy do wszystkich kątów.

Przyroda budząca się do życia w słoneczny dzień to widok zapierający dech w piersiach. Szczególnie, gdy dech zapiera dwóm osobom. Chyba, że siedzi się w murach miasta, wówczas nie ma na co popatrzeć. Acz splecione dłonie są tak samo przyjemnie ciepłe.

Wracając do domu czułem się niesamowicie obco w autobusie. Zupełnie jakbym nigdy nim nie jeździł, zupełnie jakbym nie znał swojego miasta. Zatęskniłem za dniem, który zbyt szybko minął.

Obiecaliśmy sobie przyjechać na spektakl dawany przez kwitnące jabłonie. Oby jak najszybciej i jak najcieplej :)

Na koniec dnia niesamowita niespodzianka. Tuż po obejrzeniu studniówkowego filmu, na którym hulaliśmy, że u! Nawet nieźle jak na takie wielkie szpile Super Dziewczyny i moje nie do końca działające kolano. Ale o czym ja to pisałem? A! Niespodzianka. Dostałem... SCREAM FOR ME! Kubeczek przytłaczającej beznadziejności świata, gdy nie ma obok Super Dziewczyny. I film, który znów zamęczę, a który już dawno zamęczyć chciałem. KONTROLL. Dobrze, że jeszcze ktoś potrafi mnie zaskoczyć :D Dobrze, że ten ktoś to Ktoś.

Faking dobre wczoraj, faking dobra niedziela!

Rozpieprzam wszystko

2008-03-06T08:42:00.002+01:00

Załatwione. Wczoraj ok. godziny 10.10 zakończyłem sesję. Po raz kolejny potwierdziła się teza, że nie trzeba wcale dobrze umieć, trzeba dobrze gadać. Taka uczelnia. Podobno identyczna jak setki innych, na których wcale nie trzeba wykazywać się umiejętnościami. Trochę było mi szkoda nowej koleżanki, która dzieliła ze mną ostatni egzamin. Była naprawdę obcykana, przez co wprowadziła mnie w niezłe nerwy, ale ostatecznie skończyło się na tym, że ja mając blade pojęcie skończyłem egzamin bez dopytki, a ona ledwo ledwo. Ale nie ważne. Grunt, że oboje zaliczyliśmy.

Muzyczka hipnotyzuje (The Church - Under the milky way), słońce woła "Zgwałć park spacerem". Nie lubię "gwałcić" samemu. To nie to samo. Dzisiaj w planach jeszcze odebranie resztki wpisów i trzymanie kciuków. Dziwnie pisze się trzymając kciuki.

Trzymam!

Skoro notka o studiach to wspomnę jeszcze o przedmiocie noszącym dumną nazwę "Sukces na rynku pracy". Spodziewałem się po nim czegoś więcej niż wyliczanki ludzkich typów (jacyś melancholicy, cholerycy i inni flegmatycy), testu osobowości z internetu i kościelnego głosu prowadzącej. Sytuację uratowała Fortuna Limonka oraz orzechowa Prince Polo w koordynacji z filozoficznymi rozważaniami z Dariuszem. I przerwa! Amen. Nieprędko zajrzę na ten wykład. Chyba, że wybuchnie we mnie ambicja karmienia umysłu nudą. Wtedy zaryzykuję.

Ulotność

2008-02-28T15:11:00.003+01:00

Fizycznie wypompowany, a pompować jeszcze trzeba. W głowie gra mi Ulotność.

"Oto się rodzi wobec świata, nowa bajka, nowy sen.
Nie będzie skrzatów, krasnoludów, tylko nastrój, dźwięk.
Jeżeli serca wam nie spłoną to na darmo szukam słów
Jeżeli zadrżą i załkają, to w poezji mieszka Bóg

Niech pada deszcz,
niech wieje wiatr.
Ulotność spraw, zostaje w nas.

W moich wieczorów uzbierałem meteorów srebrny kurz
z moich podróży same kształty, które tworzą ciepły ton.
Wszystko przynoszę wam i daje jak pachnący, jasny chleb.
Byśmy się wzajem przekonali jak smakuje nowa pieśń.

Niech pada deszcz,
niech wieje wiatr.
Ulotność spraw, zostaje w nas. "

kompozycja, słowa: Piotr Rogucki

Wykładowcy

2008-02-26T10:19:00.004+01:00

Doszedłem do wniosku, że magia studiów lub jej całkowity brak zależy od wykładowców. Nawet najbardziej beznadziejny przedmiot może być interesujący i odwrotnie, nawet najbardziej interesujący może być beznadziejny. W związku z moimi porannymi wnioskami, postanowiłem sklasyfikować i napisać parę słów o ludziach nauczających na UŁ.

Trash-wykładowca: wchodzi jak burza, rzuca torbą, laptopem, notatkami, ma sposób mówienia niczym amerykańscy marines, ewentualnie kibice RTS Widzew podczas "dyplomatycznej" wymiany zdań z kibicami ŁKS. Aż prosi się by łamał krzesła, rzucał przedmiotami w słuchających i dodawał soczyste "kurwa" co drugie zdanie.

Alternatywny wykładowca: nikt go nigdy nie rozumie, ma swój świat, ubiera mało gustowne sweterki, które ubierał również 10 lat temu, nie goli się bo i po co - skaleczyć się można, a to niezgodne z jego światopoglądem, nie myje zębów, nie obcina paznokci, nosi obrączkę i często demonstracyjnie ją czyści, najwidoczniej ktoś dał się złapać w jego sidła

Pop-wykładowca: mówi niby o niczym, ale jego głos szybko trafia w ucho, można wyciągnąć coś z jego wypowiedzi i o dziwo, można się czegoś nauczyć, trafia do największego grona odbiorców, studenci chodzą na jego wykłady, mimo, że często powtarza "to tam coś tam", "nie ważne", "także tego", ma poczucie humoru

Emo-wykładowca: młody i nieopierzony magister, nie ma jeszcze swojego ukształtowanego stylu, wrażliwy, nacierpiał się na studiach, leciał na samych trójach, ale jakimś cudem zatrudnili go na uczelni, szuka ukojenia w bezwzględnym egzekwowaniu regulaminu, który istnieje tylko w jego głowie i zmienia się w raz z kolejnym studentem w kolejce do jego drzwi, w swoich oczach umie wszystko tłumaczyć najlepiej na wydziale, chciałby być przedszkolanką (sam się do tego przyznaje)

Wykładowca metalowiec: uważa, że tylko jego zdanie i przedmiot są słuszne na tej uczelni, pliki z wykładów nazywa oryginalnymi i swoimi, mimo, że jest to powielenie książek, które sam poleca, jest ostry i wymagający wobec fanów/studentów, doszukuje się głębszego sensu w uczęszczaniu na zajęcia, które prowadzi, wymaga wyrywkowej znajomości tego co powiedział/napisał, sprawdza egzaminy do pierwszego błędu

Wykładowca rockowiec: bardziej swobodna odmiana metalowca, może zmienić się w metalowca, ale nie musi, stawia sprawę jasno i klarownie, wie czego wymaga, jest gdzieś między pop-wykładowcą a metalowcem, nie jest do końca zepsuty, opowiada o tym o czym metalowiec, ale używa metody "to tam coś tam" i przykładów "z życia", lubi przygrzmocić wejściówką by udowodnić, że nie jest POP.

Punk-wykładowca, buntownik: robi wszystko na opak, ma bałagan w głowie, na głowie i w komputerze, ma cięty język, nie lubi dziewcząt w informatyce, robi dowcipy innym wykładowcom, przyznaje się do oglądania porno stron, wychodzi na egzaminach po kawę, nikt nie rozumie co jest jego wyznacznikiem oceniania, rzadko stawia trójki i niżej, zadaje trudne pytania "po co lodówce IP", nie ma go na dyżurach, odpowiada na emaile jednym słowem (tak, nie), prawie nie słucha co się do niego mówi, wie lepiej.

Wykładowca hiphopowiec: stwarza pozory normalnego, nie mówi "aha", "yoyo", ma inne słowa, które lubi powtarzać: "prawda", "rozumiecie państwo", "aczkolwiek", "azaliż", myśli, że wszyscy rozumieją jego bełkot, usypia swoim głosem, zasadniczo nie mówi prawie nic o przedmiocie, nie ważne czy go ktoś słucha czy nie, on "jedzie" twardo do końca, przecież wychowywała go ulica, umie znosić ból egzystencji, ma rozbujany krok

Odradzamy.pl

2008-02-18T17:21:00.003+01:00

Minatsu polecił mi niedawno serwis odradzamy.pl. Szczerze powiedziawszy całkiem niezły pomysł, ale po ostatnich podróżach po mieście dochodzę do wniosku, że równie dobrze przydałby się bliźniaczy polecamy.pl. Może istnieje? Nie sprawdzałem. Lenistwo, nie ma co!

Razem z Super Dziewczyną odwiedziliśmy Calvado, bo nasz pierwszy cel - Ormianin - niestety zamknięty. W jego miejsce powstaje Cafe Coś-tam. Ciekawe czym nowy lokal zachwyci klientów. W Calvado byliśmy po raz pierwszy i mam nadzieję nie ostatni. Lokal może i drogi, ale według mnie wart swojej ceny. Do zalet zaliczam: darmową szatnię, przyjemną obsługę, miły dla oka wystrój, odpowiednie światło i muzyka. Wszystko należycie spasowane. Nie uświadczymy tu numerów w stylu: jeden stolik i dwa krzesła - każde z innej parafii. Gruszka w rumie i karmelu, z lodem waniliowym w miejscu ogryzka jak i gorące maliny w lodach - bardzo smaczne. Czasem lepiej wydać parę złotych więcej i być w 100% zadowolonym.

Oczywiście niczym byłby lokal bez wspaniałego towarzystwa, ale sądzę, że tego tłumaczyć już nie muszę.

Normalność kontrakatuje

2008-02-18T16:52:00.003+01:00

Po wspaniałych, acz nieco za szybkich feriach, nadchodzi czas na kontakt z codziennością. A tu wita mnie plan, który można określić jako groch z kapustą. Jeszcze 2 dni temu, wszystko było we względnej normie tzn. plan był i taki jak miał być (nie najlepszy, ale nie o to chodzi). Jedynie data jego ważności zaczynała się drugiego marca, a zajęcia od dziś. Dziwne, ale postanowiłem się tym nie martwić. Natomiast dzisiaj zaglądam do planu, a tam przedmioty dubeltowe. Widocznie bardzo mnie lubią na tej uczelni bo już drugi raz dostałem przedmioty, na które się nie zapisywałem, mało tego zaliczyłem je w tym semestrze.

Eh, komputery.

Raport o rzeczywistości

2008-02-12T09:29:00.000+01:00

Nic ostatnio tu nie piszę, muszę się za siebie wziąć. Istnieje coprawda marna szansa, że stracę pamięć, ale gdyby czasem to nastąpiło to blog może okazać nieocenioną pomocą w jej odzyskaniu. Trzeba więc zaraportować rzeczywistość.

Sesja niestety trwa. Obecnie mam przerwę, ale od 18 wraz z nowym semestrem zaczynają się poprawki. Niestety. Widocznie nie jestem dość bystry i mimo poświęcenia czasu i energii muszę poprawić co nieco. Ogólnie wychodzi na 3 przedmioty, tak naprawdę poprawki 2 i jeden przedmiot przełożony, bo jakimś dziwnym trafem wypadły 2 egzaminy w jednym terminie. Męczy mnie ta sesja oj męczy, ale nie ma co marudzić. Jakoś się pozalicza i dalej do przodu. To "jakoś" - nie działa na mnie zbyt krzepiąco. W tle jeszcze jest gdzieś projekt dyplomowy, ale trzeba się dowiedzieć do kiedy ma zastać dostarczony wykładowcy. Mam nadzieję, że nie prędko.

Ostatnio poświęcam dużo czasu nauce, więc w necie siedzi się rzadziej. Trzy tygodnie niemałej pracy w czterech ścianach sprawiają, że zacząłem odczuwać samotność przy jednoczesnej chęci pisania o drobnostkach. Nie chciałem zaśmiecać tego miejsca, więc postawiłem na przetestowanie pinger.pl. Okropny chaos Web 2.0. Jednak w ramach rozrywki i poprawiania sobie humoru ślizgam się po niektórych blogach i wchodzę w zatargi z rozpuszczoną młodzieżą. To chyba wynik oglądania Akiry.

O apropos Akiry! Dowiedziałem się od rodziny, że dostawanie ulubionych filmów na urodziny to głupi pomysł. Przecież mogę sobie ściągnąć z internetu! Niezłe co? Zatem ani Kontrolerów, ani Akiry nie dostanę. Sam sobie kupię (niekoniecznie na urodziny)! Drogie nie są.

Skojarzył mi się przy okazji jeden z artykułów z czytelni Ubuntu - Windows jest darmowy

A dziś. Dziś siedzę sobie w domu i niecierpliwie czekam na zbliżające się popołudnie. Zupełnie jak wczoraj, przedwczoraj - oj nie, niedziela była na leniwo, zatem przedprzedwczoraj i przedprzedwczoraj. Pewnie podobnie będę czekał jutro i pojutrze jeszcze w ciągu najbliższych dni. Tak! Te popołudnia to te rzeczy, które cenię sobie w tym życiu najbardziej.

Studniówka

2008-02-03T18:04:00.001+01:00

Ostatnio jakoś szaleńczo układa mi się kalendarz zajęć. Nie inaczej było w ostatnią sobotę. Godzina 9.00 egzamin, 11.00 autobus powrotny do Piotrkowa, 13.00 odsypianie nocy, 20.00 studniówka. Niby nie strasznie, ale jak się już zacznie ten plan realizować to dopiero można odczuć ile to pracy by ze wszystkim wyrobić się na czas. Na szczęście studniówka wszystko zrekompensowała.

Zresztą, co tam studniówka. Żebyście widzieli Super Dziewczynę... niektórzy wybrańcy zobaczą na zdjęciach, ale wierzcie, że to na 100% nie będzie TO. Tak naprawdę nie wiem co mam pisać o tej nocy. Przychodzą mi do głowy jedynie słowa: cudowny, wspaniały, niepowtarzalny, piękny itp. No cóż, stać mnie dziś tylko na przymiotnikowy banał. Świetny czas, w rewelacyjnym towarzystwie. Nawet tak bardzo nie przeszkadzało mi to pokątne pijaństwo. Popląsałem, poskakałem, nabrałem energii. Na ferie!

O! Tańcowanie sprawiło, że zacząłem sobie od nowa wyrabiać kondycję, bo ostatnio przez swoją kontuzję byłem trochę nieruchawy, ale wracamy do żywych, ziemia się kręci, muzyczka gra. Żyjemy i mamy się dobrze!

P.S. Nie mogę się tych zdjęć doczekać, ale szczerze powiem, że ciekawi mnie jak wyjdzie film. Kamera nas lubiła. Żebym się tylko swojego pląsania na przyszłość nie wystraszył :P
P.S.S. Jedyne ofiary wieczoru: zaciągnięta sukienka Super Dziewczyny, "podrapany" krawat. Bóle kończynowe - w normie.
P.S.S.S. Jeszcze mi się przypomniało. Te plakietki/tarcze/okrągłe-coś-na-agrafce to dziwny wynalazek.

Genetyczne dziwadła

2008-01-29T18:48:00.000+01:00

Pełno ich wszędzie. Specjalistów od wszystkiego, supermózgów i megafachowców - tajemniczych SPECMANów. Jak masz jakieś pytanie to uderzaj najlepiej do nich. Osobiście nie cierpię takich ludzi.

Przychodzi do Ciebie taki specjalista, czasem nawet powie "cześć" lub "dzień dobry" - niektórzy to umieją, odpowiesz i już jesteś zgubiony. To tak jak z lawiną w kreskówkach, rzucisz niewinną śnieżkę, a śnieg z całej góry zasypie malowniczą wioskę u podnóża. Nasz supermózg zacznie zasypywać nas wiadomościami, na temat co on zrobił, co odkrył, cytuje przy tym mądre książki, które nie rzadko istnieją tylko w jego wyobraźni. Ogrom informacji, który nie musi nas w ogóle interesować. Jedną z najgorszych rzeczy, jest fakt, że nasze "Praźródło Wszelkiej Wiedzy" myśli, że wprowadza nas w zakłopotania mnogością, przedziwnych wyssanych z palca słów, a nie dostrzega narastającego poczucia znudzenia.

Nasz specjalista to człowiek zagoniony i wiecznie zapracowany. Za każdym razem, gdy przyjdziemy do niego z konkretnym problemem, nagle nie ma czasu, albo musi wyjść. Skoro na co dzień zajmuje się tyloma ciekawymi sprawami nic dziwnego, że nie możne znaleźć czasu dla maluczkich. Bywa!

I co do diabła jest z tymi ziemniakami? Pierwszy raz widzę, żeby frytki smażyły się na miękko. Moja siostra śmie twierdzić, że robię the best frytki on the f*cking world. Dzisiejsze wyszły koszmarne. Tłusto ziemniaczana papka o pierwotnym kształcie frytek. Niech nikt, nie mówi, że frytki trzeba smażyć w jakiś specjalny sposób. To żadna filozofia. Wolę nie wiedzieć co dodano do tych ziemniaków. Poza tym jestem rozczarowany, bo wychodzi na to, że mój frytkowy talent, kryje się w ziemniakach od babci.

Zacząłem o tych frytkach i przypomniało mi się, że miałem zacząć jeść inaczej, bo mi tyłek i brzuch rośnie od tego siedzenia przed kompem. Niedobrze, niedobrze. Ale! Lekarz powiedział, że mam zacząć biegać. DOBRZE! DOBRZE!

Algorytmy

2008-01-26T00:44:00.000+01:00

Powoli mija wieczór, który upłynął pod hasłem szybkiej nauki algorytmów Djisktry, Prima, Brute-Force oraz BM. Oczywiście gdyby wypadało nauczyć się jedynie opisu algorytmu to człowiek wryłby to na pamięć, trzeba jeszcze zrozumieć sam algorytm, ale i implementację najeżoną pułapkami. Każda minuta sensowniejszego gadania oznacza mniej czasu u wykładowcy, a co za tym idzie szybsze dotarcie do dworca, wcześniejszy dojazd do Pkowa i więcej czasu dla nas. Eh... coś ostatnio jakieś dzikie tempo tego tzw. życia. Po raz kolejny można zadać sobie pytanie odnośnie sensu zapychania sobie głowy bzdurami, które serwowane są na algorytmach. Może to nie całkiem bzdury, ale tez nie bardzo to czego chciałbym się uczyć. Wiadomo. Nigdy nie ma tak dobrze by mieć wszystko to co się chce. Dobrze, że przynajmniej poza uczelnią są wartości ważniejsze i o wiele bardziej wkręcająco-uzależniające, które pozawalają zapomnieć o wszystkim co drażni. Trza się podnieść, zrobić 11 przysiadów i tyleż pompek, napić się zimnej wody, yattamańskim skokiem przebrać się w piżamkę i zasnąć. Wstać w pełni sił, rozpykać algorytmy i wrócić. BĘDZIE DOBRZE ARGH!!!

Dobranoc.

P.S. Na koniec przypomniała mi się jeszcze myśl Antoniego Czechowa "Uniwersytet rozwija wszystkie zdolności, miedzy innymi głupotę". Teraz mogę powiedzieć dobranoc. Dobranoc!

Zaliczone, o przydatności tych algorytmów nie będę już nic mówił :P

Dzień bez torebek foliowych

2008-01-23T18:07:00.000+01:00

Nieźle zaskoczyła mnie pani w Kurczaku (lokalny, osiedlowy, studencki spożywczak) mówiąc, że dziś dzień bez torebki foliowej. Postanowiłem, że torba, którą dzisiaj zakupiłem przy kasie, będzie mi służyć dopóki się nie rozsypie. Ciekawe ile to potrwa.

No to weekend

2008-01-23T16:51:00.000+01:00

Już dawno nie było tak bym musiał zostawać w Łodzi na weekend. Niby nic wielkiego, ale jakoś mi tak nijak. Przyzwyczaiłem się do powrotów i kolekcjonowania pozytywnych chwil. Za tydzień znów nasza będzie tylko sobota. Tylko albo aż. Zawsze to jeden dzień razem, a przecież mogło być gorzej.Poza tym za 2 tygodnie bal...

112

2008-01-21T16:14:00.000+01:00

Dzisiejszy poranek zaliczam do jednego z najdziwniejszych, jeśli nie będzie najdziwniejszym porankiem tego roku, to na pewno uplasuje się w ścisłej czołówce. Najpierw zignorował mnie kierowca MZK, później zmokłem w drodze do Urzędu Miasta. A w samym urzędzie, cóż. Musiałem szybko wystukać 112.

Dzwoniłem tam pierwszy raz, zwykle telefonowało się na 99x. W przypadku sto-dwunastki łączymy się z czymś co można nazwać centralą/operatorem, mówimy o co nam chodzi, a następnie dyspozytor przełącza nas pod numer 99x. Ogólnie mogłem powiedzieć: "Z pogotowiem proszę" i uzyskałbym to samo. Przynajmniej czegoś się dowiedziałem. Zawsze myślałem, że komunikacja ze 112 wygląda odrobinę inaczej. Tzn. spodziewałem się, że przekażę wszystkie niezbędne dane, a dyspozytor zrobi resztę, powiadomi pogotowie etc.

Nie będę tutaj opisywał całej "akcji". Grunt, że wszystko dobrze się skończyło. Powiem jednak jedno, nie przypuszczałem, że 8 minut czekania na karetkę może się tak strasznie wydłużać w czasie.

I jeszcze jedno, czy podanie mojego nazwiska ratuje komuś zdrowie/życie? Straciliśmy na tym dobre 30 sekund. Mało? Czasami bardzo dużo.

Prawo jazdy

2008-01-16T13:40:00.000+01:00

Właśnie dowiedziałem się, że za prowadzenie samochodu w soczewkach kontaktowych mógłbym zapłacić nawet 500 złotych mandatu. Skąd miałem o tym wiedzieć wcześniej? Nie mam pojęcia. Polecam sprawdzić swoje prawa jazdy wszystkim ludziom z wadą wzroku. Na odwrocie prawa jazdy znajduje się kod informujący stróża prawa (ale nie koniecznie posiadacza dokumentu) o tym jakie to mamy ograniczenia w ramach prowadzenia pojazdów.

Pocieszające, że nie mam szkieł kontaktowych, ani żadnego autka, które mógłbym poprowadzić. Ufff! Odetchnąłem z ulgą.

(Szkoda, że do prawa jazdy nie ma takiej instrukcji jak do książeczki wojskowej.)

Więcej: Błąd w prawach jazdy! Tysiące dokumentów do wymiany (o2.pl)

Stare rzeczy

2008-01-15T10:33:00.000+01:00

Nie wiem dlaczego, ale jakoś mnie to rozbawiło:

"lubie cmentarze i inne stare rzeczy"
- źródło: digart.pl

Transofrmersy to rzeczywistość

2008-01-13T20:14:00.000+01:00

Jako że bardzo podoba mi się filmowa adaptacja Transformersów, nie mogłem się powstrzymać i nie umieścić tego filmu.

"Straszne rzeczy"

2008-01-12T23:19:00.000+01:00

Ludzie starsi to wiedza, doświadczenie, żywa historia, ale równie często beret z malutką antenką i cała masa goryczy na młodych.

Chęć na "coś słodkiego z papierka" zaprowadził mnie i Super Dziewczynę do Biedronki, gdzie postanowiliśmy zakupić niezbędny ekwipunek. Poświęciliśmy chwilkę na buszowanie w regałach, wybór padł na jakieś "mlekajki" (wiem, że tak to się nie nazywało) i kakaowo-waniliową chałwę. Dochodzimy do kas i z przykrością stwierdzamy, że kolejka ciągnie się na pół sklepu. Dzwonek wzywający dodatkową kasjerkę daje nam znak do natarcia na kasę numer 2. Widzę, że nie tylko my jesteśmy chętnie do szaleńczego zrywu. Idzie kasjerka, my za nią. Na pierwszym miejscu pani z pampersami w koszyku. Za nami dziki tłum. Formuje się druga kolejka. Stajemy. Słyszę nagle powtarzane głośno i z wyrzutem "Straszne rzeczy, straszne rzeczy". Coś jakby jakiś szaman odczyniał choroby. Odwracam się. Widzę babcię z wózkiem pełnym zakupów i w mało gustownym bereciku, która jakimś cudem przestała mówić gdy na nią spojrzałem (co tam, wznowiła swoje czary, gdy odwróciłem się do kasy). Powiem jedno, naprawdę nie mam nic do starszych ludzi i rozumiem ustępowanie miejsca w autobusie, kościele... ale w kolejce. Bez jaj! Tym bardziej, że mieliśmy tylko dwie rzeczy. "Babcia" widocznie straciła zbyt wiele czasu przez nasze zakupy. Trudno! Może to niegrzeczne, ale wcale nie czuję się winny.

Przypomniała mi się przy okazji jeszcze jedna historia. Jadę kiedyś autobusem i ustępuję starszej pani miejsca, a ona: "Nieeee tutaj to ja nie będę siedzieć". Dziwne, pomyślałem, usiadłem i koniec. Nie to nie. A później słyszę jak ta sama pani stojąca obok mnie mówi, że młodzież dzisiaj to jest taka i taka. Kurcze, czy ja pomyślałem, że mówię "Proszę sobie usiąć", a naprawdę powiedziałem "Spadaj stara babo!"?

Ciekawe czy ja też kiedyś taki będę.

Jeszcze o kubuntu

2008-01-12T23:17:00.001+01:00

Moje boje z Kubuntu postaram się w miarę regularnie raportować na: kubuntuj.blogspot.com

Kubuntu vs Windows

2008-01-11T10:35:00.001+01:00

W bitwie Kubuntu kontra Windows wygrywa jednak Windows, bo ciągle działa. Bardzo chciałbym by to Kubuntu objął prowadzenie, ale niestety. Ciągłe padanie systemu przy starcie zaczyna mi już działać na nerwy. Zobaczymy jak to się skończy.

Edit: (13:02) udało się naprawić Kubuntu. Więc znów mamy remis. Oba systemy działają.

Linuks podejście kolejne

2008-01-10T09:41:00.000+01:00

Znów zabawa z linuksem. Tym razem postawiłem na kubuntu. Ubuntu był dobry, ale czegoś mu brakowało. Kubuntu to ubuntu zamknięty w innej wizualizacji, a że oprócz funkcjonalności cenię sobie również estetyczny wygląd to postanowiłem spróbować. Deinstalacja zawsze jest możliwa, więc nie ma się co martwić. Poza tym jeśli coś kosztuje 0 złotych - warto sprawdzić.

Instalacja na Aristo smart350

Pierwszy napotkany problem to instalacja. System nie startuje z liveCD, tzn. startuje, ale nie uruchamia się cała powłoka graficzna - nie mamy okienek. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom innych użytkowników laptopów firmy Aristo postanowiłem napisać parę słów odnośnie radzenia sobie z Kubuntu na tych komputerach. Jeszcze do końca nie rozumiem o czym mówię, więc proszę starych linuksiarzy, którzy jakimś cudem tu trafią o "nie marudzenie", ay?

Mój przypadek uruchomienia liveCD kończył się zwykle linią

Running local boot scripts (/etc/rc local)

I jakaś "okayka" na końcu. Nic szczególnego poza tym, że system nie działa jak powinien.

W tym momencie należy klepnąć w Alt+F1 (ew. F2, F3) powinniśmy dostać wyczyszczony ekran i username@comp-name: czy coś w ten deseń. Wklepujemy sudo bash a następnie dpkg-reconfigure xserver-xorg. Dostaniemy tekstowego kreatora ustawień systemu. Tutaj użytkownik musi odwołać się do swoich umiejętności w zakresie języka angielskiego i podejmując mądre decyzje przelecieć przez większość okien. Kluczową sprawą jest podanie ilości RAMu. Przeliczamy ilość pamięci przez pomnożenie zdeklarowanego przez nas ramu przez 1024 i tak dla 64 MB uzyskujemy 65536. Wybieramy rozdzielczości najlepiej podstawowe czyli 640x480, 800x600, 1024x786 oraz kluczową dla monitorów 15,4' 1280x800. W jednym z końcowych okien wybieramy opcję medium lub advenced. Po wybraniu medium zaznaczamy rozdzielczość 1024x786 @ 60. Dla advenced podajemy szczegółową częstotliwość odświeżania monitora poziomo i pionowo. Po zakończeniu rekonfiguracji wklepujemy startx. Jeśli zadziałało jesteśmy w domu i widzimy live CD, dajemy Install, dalej już górki. Wszystko będzie można zrobić już z poziomu okienek.

Problem muzyczny - amarok nie gra mp3

Amarok to podobno niezwykle cudny program. Faktycznie cudny się wydaje. Uruchamiamy mp3 dostajemy ładny komunikat o braku kodeków, grzecznie jesteśmy pytani czy chcemy doinstalować oprogramowanie i... kupa. Mimo, że kodeki się teoretycznie instalują nic nie działa. Zanim weźmiemy się za instalowanie kolejnych sugerowanych wersji xine, gstreamer itp. proponuję zaktualizować listę repozytoriów. Później powinno pójść już gładko. W moim przypadku wystarczyło wybrać aktualizację amaroka, resztę zrobił już Adept.

Linux nie widzi partycji windows

Banalne rozwiązanie tego programu. Wystarczy dobrze zamknąć windowsa i wszystko powinno grać. Specjaliści proponuję aktualizację pakietu ntfs-3g i pliku fstab (o ile nic nie przekręciłem)

Więcej kłopotów z liveCD na Aristo

Poniższe komendy pomagają w uruchomieniu kubuntu na komputerach Aristo
noapic
nolapic
pnpbios=off
acpi=off

Jak to wygląda ostatecznie

Ostatecznie chodzę po tym linuxie trochę po omacku, ale jestem zadowolony z tego, że dużo osiągnąłem sam. W sumie system daje dużo satysfakcji po przemieleniu wszystkich problemów. Wbrew pozorom nie ma ich tak dużo. Sam pamiętam liczne godziny spędzone na "zabawie" z windowsem. Teraz w przypadku win wszystko idzie sprawniej bo zwyczajnie człowiek ma pojęcie o tym co robi. W przypadku Kubuntu trzeba się wszystkiego nauczyć, jednak to co przemawia z linuxem to fakt, że mając już jako takie pojęcie jesteśmy w stanie zainstalować system z większością potrzebnych nam komponentów w czasie nie przekraczającym 1 godziny. Pakiety biurowe, gimp, komunikatory, torrenty i Bóg wie co jeszcze mamy dostępne od razu po instalacji (w przypadku Kubuntu Gimpa doinstalowujemy adeptem).

Na koniec screen:

>> więcej o buntu

Notka noworoczna

2008-01-01T11:41:00.000+01:00

Nadszedł nowy rok. Mnóstwo czasu na narzekanie na uczelnię, wyjazdy do Łodzi, przeklinanie pijaków w akademiku (i w jego bliskim sąsiedztwie)*, zaliczenie kilku egzaminów i... kolekcjonowanie pozytywnych wrażeń! To ostatnie zdecydowanie najważniejsze.

Z tymi nowymi i starymi rokami(sic!) to jest tak, kładziesz się na łóżku i myślisz o różnych rzeczach. O tym, że sąsiad męczy Cię basami; że wstać trzeba wcześniej niż życzyłby sobie tego zegar biologiczny; że znów pogoda nie taka; że kołdra za krótka; że budzik zbyt głośny; że woda pod prysznicem za gorąca; że kolejka w sklepie; że to, że siamto. O zgrozo, naprawdę mamy na co marudzić! Jest o czym gadać. Pensje małe, żarcie drogie. Tylko kogo to obchodzi gdy splatają się spojrzenia i dłonie? Jak to śpiewał Rysiek Riedel "Najważniejsze są tylko chwile". Oby mieć ich jak najwięcej.

"Widzisz życie to ja i Ty, ten ptak, to drzewo i kwiat."
- Dżem, Naiwne pytania

* rany, wyszło na to, że w jakimś meliniarskim akademiku mieszkam. Nie przesadzajmy, nie przesadzajmy.

Czerwonia pełnia

2007-12-31T10:03:00.000+01:00

Oto moja praca do Digart PhotoMonto Battle VIII. Postanowiłem spróbować w swoich sił, przecież to nic nie kosztuje. Nie sądzę by moja praca miała szansę wygrać, ale pobawić się zawsze można. Traktuję to jako kolejną lekcję obsługi GIMPa.

Dzień robienia pizzy

2007-12-28T22:13:00.000+01:00

Dzisiaj znowu gotowaliśmy. Właściwie to kroiliśmy, ugniataliśmy, podjadaliśmy i piekliśmy. Hm.. mało w tych czynnościach gotowania. W każdym razie popołudnie pachnące kuchnią. Super Dziewczyna zajęła się ciastem - duszą i ciałem naszej pizzy, Sebko dostał do obierania pieczarki (Gunia trochę pomagała), ucieranie sera i krojenie pomidora. Czyli czynności barbarzyńskie, nie wymagające wielkich umiejętności. Miałem nie przeszkadzać i nie podjadać. Nad wszystkim czuwała mama i oczywiście (jak zwykle) robiła część czynności, które w pierwotnych planach mieliśmy zrobić sami jak np. zmywanie. Nie wiem jak to zrobiła za naszymi plecami, ale jej się udało. Mamy mają super moce, nie ma co. Na szczęście udało się przegonić mamę z kuchni i mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że w większości pizza jest naszym dziełem.

Nie wpadliśmy na to by ją nazwać, więc roboczo będzie nazywana "naszą".

Oto nasza pizza:

wersja "rozbierana" czyli bez sera, za to z łyżką i widelcem

i wersja ubrana, gotowa na bliski kontakt z piekarnikiem

Użyte składniki:

ciasto: sekret Mistrzyni Kuchni :)
pieczarki (0,5 kg)
ser (0,5 kg)
kukurydza (pół puchy)
pomidory (1 duży)
papryka (1 mała, ale ładna)
oregano, sól, pieprz, majeranek itp.
miłość

I po świętach

2007-12-27T09:03:00.001+01:00

Może nie wypocząłem w święta, może nie były takie jakiś się spodziewałem, może nie były najspokojniesze, ale za to udało mi się pobiegać trochę z telefonem :)

To co najważniejsze

2007-12-23T10:46:00.001+01:00

Kiedy szukam w pamięci tego, co dało mi smak trwałości, kiedy robię bilans godzin, które się liczyły w moim życiu, odnajduje zawsze te wspomnienia, których żadnej fortunie nie mógłbym zawdzięczać.

- "Ziemia, planeta ludzi", Saint-Exupery

Święta tuż tuż

2007-12-23T10:28:00.000+01:00

Jutro wigilia. W końcu będzie można rozpocząć święta niepohamowanym obżarstwem. W tym roku jakoś słabo czuję atmosferę zbliżających się świąt. Pamiętam, że zawsze było to takie mocne przeżycie, nawet to sprzątanie w domu inaczej pachniało. Może człowiek był bardziej naiwny i widział różne rzeczy inaczej? Albo po prostu brak mi pracy. W tym roku rodzinka skutecznie odsuwa mnie od różnych obowiązków, które zawsze robiłem. "Ty się lepiej nie forsuj" - słyszę często. Zostało mi więc przyniesienie bombek, łańcuchów, "podchoinkowego" małego Jezuska i walka ze światełkami. Nawiasem mówiąc te ostatnie nawaliły i trzeba spróbować coś z nimi zrobić ;)

W świętach nie lubię prezentów. Serio. Im jestem starszy tym bardziej mnie to denerwuje. Przede wszystkim, odnoszę wrażenie, że "Mikołaj" wybiera taki prezent, który jego zadowoli. Nie cierpię dostawać ubrań! Jeśli w tym roku się to powtórzy, a niestety na to się zanosi to chyba padnę. Czemu nie jest tak jak kiedyś? Wtedy jakoś można było zapytać o to co chciałbym dostać i było fajnie. Eh.. święty zapomina o tym, że mam czasem potrzebę dostać coś innego niż zapach czy wierzchnie okrycie. Zresztą i jedno i drugie wolę wybierać sam, bo wtedy jestem zadowolony, a z Mikołajem to różnie bywa. Nie to bym był niewdzięczny, ale nie lubię/wole coś innego i już. Mam po prostu inne potrzeby, a teraz o nich jakoś się zapomina. Zresztą po co mi prezent, skoro w tym roku już swój dostałem? Uparty święty! Prezent przestał być prezentem - szkoda.

Ale co tam prezenty. Nie będzie się o tym myśleć. Chyba :P W świętach najfajniejsze to czas dla bliskich, niezłe jedzonko i śnieg - jeśli jest :) Taaak. Lubię święta...

Ciekawe czy w tym roku również dadzą Kevina?

Z ostatniego gimpowania

2007-12-14T11:03:00.001+01:00

Zamknięte okno - mój dzisiejszy gimpowy twór.

Źródła wykorzystanych grafik:

Niestrawna paczka

2007-12-14T09:10:00.001+01:00

Myślałem, że w tym tygodniu już nic nie będzie w stanie mnie rozłożyć na łopatki.

Niestety, myliłem się.

Już sam nie wiem, śmiać się czy płakać. Zwrot moich rzeczy paczką. Hm... to ma być jakiś prezent na święta?

13

2007-12-13T12:56:00.000+01:00

Każdego dnia człowiek budzi się mając dwie opcje. Będę miał dobry lub zły humor. Ja mam zły. Zastanawiam się czy moje zachowanie to lenistwo, czy może poszukiwanie w życiu czegoś ciekawszego niż schemat: BEGIN budzik -> praca -> obiad -> praca -> łóżko GOTO BEGIN ze średnikiem na końcu.

Zawsze gdy nawarstwi mi się obowiązków zaczynam się zastanawiać, po co ja to właściwie robię? Tak tak, jest ta gówniana wersja z zaliczaniem studiów dla papierka lotem odrzutowym z bezpiecznym lądowaniem w brytyjskim barze. Tudzież klepaniem jakiś bzdur w korporacji z wielkiego Zachodu. Ale jakoś powoli przestaje mnie to bawić. Zresztą studia to studia. Przestaje mnie bawić "muszę", "trzeba", "powinienem". A gdzie kurka miejsce na "chcę", "pragnę", "przeżywam"? Nie ma! Czarna plama, trzeba zrobić to i tamto, muszę bo inaczej będę biedny i smutny. Gówno! Teraz jestem smutny, w momencie gdy nie wiem co mam ze sobą robić. Gdy słucham opowiastek o tym, że najważniejsze to wpisywać się do schematu codzienności. A ja nie mam na to najmniejszej ochoty. Nie czuję potrzeby zmagać się ze słabościami własnego ciała by ponudzić się na wydziale. Po co? Jaki jest sens walki o coś co mnie nie dotyczy. Nie cierpię tej łódzkiej wylęgarni pryszczatych programistów. Co roku o tej porze rozczarowuję się tym samym. Chcę zmian, ale wtedy dodaję: "tylko kurwa co ja mogę robić jak nie to?".

Banalna opowiastka próbująca usprawiedliwić moje lenistwo? Być może. Ale dlaczego są rzeczy, które mogę robić, chcę i robię je z sercem nie mogąc się od nich oderwać? Chyba powinienem się nimi zająć co? Jasna sprawa, tylko przydałyby się na to jakieś konkretne pieniądze, bo bez nich nie ma na to najmniejszych szans. Tylko dlaczego ciągle mówię o "posiadaniu" a nie "byciu"?

Jestem. Tylko czemu nie mogę odnaleźć "bycia" w tym wszystkim co wiąże się z codziennością.

Kurcze, kończę o tym pisać i przestaję mieć ochotę z kimkolwiek o tym gadać. I tak nikt tego nie zrozumie, bo przecież będzie dobrze. Będzie, bo sobie SAM z SOBĄ poradzę.

Czemu to wszystko jest tak chamsko zmiksowane, że sam nie umiem tego pojąć, a co dopiero opowiedzieć komuś...

P.S. Ach te dramatyczne 3 kropki na koniec!
P.S.S. Wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze, że mam sporo do powiedzenia jak to piszę, powiedzieć nie umiem. Nie chcę nikogo martwić, nie chcę zmieniać "jestem", "jesteśmy" w rozważania o sensie "bycia w ciszy lub po prostu bycia".

Zdarte kolano

2007-12-12T09:58:00.000+01:00

Czuję się jak dzieciak ze zdartym kolanem. Siedzę spokojnie a na nodze dwa wielkie plastry. Przypominają mi się wszystkie historie podwórkowe, w których to się człowiek wywalał podczas szalonych pogoni np. za piłką, albo równie szalonych rajdach "pelikanem" po krawężnikach. Nie wiecie czym jest "pelikan", bez żartów. Nie mieliście nigdy małego składaka?

Powoli kończy się przygoda z moim skręconym kolanem. Jednak pozwolę sobie na odrobinę marudzenia. Kolano wygląda znośnie, a nawet zabawnie - szczególnie przez to, że jest wygolone i gładziutkie :P Jednak w ostatnim czasie wiele rzeczy się zmieniło. Schody jakby dłuższe. Sklep dalej, a uczelnia to prawie na końcu świata jest. Zwykle pokonywanie drogi na wydział zajmowało mi 7-10 minut, w zależności od układu świateł. Teraz zeszło mi ponad 30 minut, a tempo i tak było szybkie. Do tego wspomniane światła, ledwo się mieszczę w cyklu zielonego. Zastanawiam się jak radzą sobie niektórzy starsi ludzie na tym "moim" przejściu. Problematyczne jest też przebieranie się w szatni, bo moich dodatkowych kończyn nie ma gdzie położyć.

Ogólnie nie jest źle, ba lekarz stwierdził, że jest bardzo dobrze, tylko czasem ciężkawo. Powoli nabieram wprawy w chodzeniu o kulach, ale jednocześnie przyzwyczajam się (chyba jednak wolniej) do chodzenia bez nich. Kolano potrafi boleć niemiłosiernie więc jest z czym sobie radzić, ale jak mówił lekarz, tak ma być. Jest coraz lepiej i to mnie cieszy. Całkowita sprawność ma wrócić w 3 miesiące, oby oby. Będzie dobrze!

Tęcza nad Piotrkowem

2007-12-03T15:12:00.000+01:00

Strasznie ponura pogoda dzisiaj. Jednak jedyny przebłysk promieni słonecznych zaowocował moim ulubionym zjawiskiem.

Dobry znak.

"Kolejny sufit"

2007-12-01T21:02:00.000+01:00

Wróciłem do domu. Nie wiem ile godzin byłem w szpitalu, w każdym razie to o 2 noce za dużo. Ale mam całkiem przyjemne wieści. Przyjemne oczywiście dla mnie, bo dla Was mogą mieć tyle znaczenia co liść na wietrze. Nie ważne.

Szpital i obserwacja sufitu. Hm.. przypomina mi się Ikari Shinji z Neon Genesis Evangelion. Zawsze bałem się szpitali. Pamiętam, że jak byłem mały to nawet parę razy mdlałem od tego smrodu. Smród ze szpitali zniknął, ale jakoś nie przepadam za tym miejscem. Mój kilkudniowy pobyt tylko mi o tym przypomniał.

Początek pobytu uświadomił mi jaka smutna jest sytuacja służby zdrowia w naszym kraju. Dostałem mało gustowny "rzeźniczy fartuszek", wyglądałem w nim jak dziewczyna w miniówce, bo ledwo zakrywał pośladki, no ale nic. W sumie co mi tam i tak mam leżeć.

Operacja. Nie powiem by była miła. To raczej zło konieczne. Postanowiłem się przemęczyć i zrezygnowałem ze znieczulenia w kręgosłup. Dostałem strzał w kolanko, czyli znieczulenie miejscowe plus głupi Jasiu w żyłę. Ten powoli poruszający się świat nawet mi się podobał. Ale Jasiu kręcił mną tylko przez pięć minut. Kroplówka zasłaniała mi ekran, więc nie widziałem swojego stawu od środa - może to i lepiej. Za to słyszałem i to sporo. Jakieś pluski, trzaskanie narzędzi tnących i wirnik szejwera. Jednak najciekawszym doświadczeniem dźwiękowym było śpiewane przez lekarzy "Coraz bliżej święta" z reklamy Coca Coli i "Przybieżeli do Betlejem". Sam wynik operacji pozwolił mi na uśmiech. Generalnie wiele roboty nie było i okazało się, że nie było to nic strasznego. Wiązadła całe, w prawidłowym funkcjonowaniu stawu przeszkadzała tylko jakaś narośl i blizna, którą potraktowano krokodylem (końcówka szejwera). Najdziwniejsze uczucie to te wszystkie narzędzia i kamerki pod skórą.

Po dość optymistycznym początku (nie licząc tego rzeźniczego wdzianka) przyszłą kolej na drugie starcie. Czyli pobyt w szpitalu. Pierwszy dzień zleciał chyba najszybciej. Co nie oznacza, że najciekawiej. Furorę robiły moje pieskowe kapcie. Natomiast panowie z pokoju doprowadzali mnie do szaleństwa swoimi rozmowami o tym, który ma gorzej rozwalone nogi i kogo bardziej boli. Kurka, po co sobie w taki sposób utrudniać pobyt? Dobrze, że jeden z nich rzucił 6 złotych na telewizor i grające pudełko zamknęło usta "specjalistom ds. ortopedii". Ufff... kolejny dzień i dwie nowe twarze w pokoju. Damian - fajny chłopak, piłkarz, powód: rekonstrukcja wiązadła. Dziadek - maruda, samochwała, chrapacz. Powód: 12 operacja o której wszyscy słyszeliśmy 217 razy. Dziadek nie jest fajny, dobrze, że już mnie tam nie ma. Wpadli rodzice, Fijał i Kowal. Dobrze, że byli. Minęło szybciej. Dzień trzeci. Wychodzi trzech facetów. Pan Megachrapacz, biznesmen i najmłodszy z towarzystwa czyli ja. Zostaje Damian, pan Potter i Dziadek. Pan Potter był megafajny. Zawsze miał dobry humor, nawet gdy po znieczuleniu w kręgosłup musiał leżeć plackiem 24 h. Trzej wychodzący mają najlepsze samopoczucie i gadają od samego rana o wszystkim o czym się da byle nie o kolanach, stawach, łękotkach, wiązadłach, kaczkach, wyciągach, za krótkich łóżkach i flakowatych poduszkach.

Przyjechała Super Dziewczyna :) Pikamy stąd!

Poruszam się kulach. Nie jest łatwo. Właściwie jest mi trudno. Było nie było mam 100 kg masy. Sporo. Muszę trochę to zrzucić, kulki pewnie pomogą. Miejsce, potraktowane szejwerem czasem kuje jakby wbijano w nie kilkanaście igieł w jednym momencie, ale idzie się. Stabilizator leci na dno szafy, kule w dłoń, a za dwa tygodnie chodzimy już normalnie. Taki jest plan o ile nic się w międzyczasie nie rozsypie. A nie rozsypie się bo i po co :)

I wiecie co? Dobrze, że każdy z nas dostrzega wolność w innych oczach.

Ojciec

2007-11-27T15:14:00.000+01:00

Oglądając ostatnio "Skazanego na bluesa" doszedłem do wniosku, że kurka chciałbym, żeby mój ojciec powiedział mi kiedyś, że jest ze mnie dumny.

IT Academic Day

2007-11-20T18:20:00.000+01:00

Dziś był czas ITADu.

Plan dnia wyglądał następująco:
9.00 - 9.30 Rejestracja i odbiór upominków
9.30 - 9.45 Oficjalne otwarcie konferencji Powitanie gości oraz przedstawienie harmonogramu konferencji
9.45 - 10.15 Kariera z Microsoft - Microsoft Polska Piotr Kramek
10.15 - 10.30 Ergonet.pl
10.30 - 11.30 Technologia .Net w zarządzaniu cyklem życia oprogramowania - Transition Technologies Bruno Deszczyński
11.30 - 11.45 Przerwa 15. minutowa Napoje i przekąski dostępne dla wszystkich uczestników konferencji.
11.45 - 13.00 Silverlight - jak ożywić Twoją stroną - Microsoft Polska Piotr Kramek
13.00 - 13.30 Przerwa 30 minutowa. Napoje i przekąski dostępne dla wszystkich uczestników konferencji. W czasie przerwy, konkurs niespodzianka.
13.30 - 14.30 AJAX na maxa - K2Internet Tymoteucz Chmielewski oraz Leszek Sikorski
14.30 - 14.45 Przerwa 15 minutowa Napoje i przekąski dostępne dla wszystkich uczestników konferencji.
14.45 - 15.45 Świat technologii Mobilnych - Mobica Rafał Janczyk
15.45 - 15.55 Przerwa 10. minutowa.
15.55 - 16.45 Integracja Message Brokera w MSSQL 2005 ze zdalnymi dostawcami i klientami - Cybercom Group Istvan Vizvary
16.45 - 17.45 Zarządzanie prawami cyfrowymi na platformie Microsoft DRM - AMG.net Robert Nosko

Nie udało mi się jednak wysiedzieć do końca imprezy. Ostatnie co zniosłem to AJAX. Piszę "zniosłem" ponieważ ITAD nie sprostał moim oczekiwaniom. Przede wszystkim liczyłem na to, że zostanę oczarowany tym co oferują prowadzący. Niestety było dość przeciętnie. Na dzień dobry dostałem krążek z prezentacjami uzupełniającymi materiał z "wykładów" i jakieś dwa dokumenty, których przeznaczenia nie zapamiętałem - widocznie ich treść nie zainteresowała mnie na tyle by o niej pamiętać. 9-30 pierwsza prezentacja, drobne problemy techniczne zostały szybko zażegnane i przeszliśmy do prezentacji koła grupy .NET. Nie wiem czy tylko ja to tak odebrałem, ale ten facet, który to prowadził miał nas chyba zachęcić do .NETu tymczasem jego kłopoty z językiem polskim (mówił polskawym) skutecznie mnie zniechęciły. Następny był przedstawiciel Microsoftu i pierwsza poważna prezentacja. Profesjonalna opowiastka o certyfikatach i możliwościach kariery w Microsofcie - niestety nic ponad to co możemy przeczytać na www firmy z Redmond. Nic wielkiego i generalnie mało ciekawe informacje reklamowe w stylu jak cudownie być w MS. Od czegoś trzeba zacząć i w sumie to był całkiem przyzwoity początek. Ergonet czyli prezentacja firmy. Pogadanka o tym czym to się firma zajmuje i kogo potrzebuje. Prezentacja mniej udana od Microsoftu jednak o wiele bardziej przydatna. Pozwaliła mniej, więcej zorientować się w potrzebach rynku. Następna prezentacja to była jazda. Facet opowiedział o firmie, w której pracuje w sposób "WE ARE THE BEST SO FUCK THE REST". Wielkość liter tego cytatu nie jest przypadkowa, gość mówił naprawdę głośno. Generalnie skończyło się na prezentacji aplikacji, których używa się w firmie, a które i tak niewiele mówią słuchającym. Silverlight i AJAX były chyba najlepszymi prezentacjami, które widziałem. Przede wszystkim trochę opowiadania i trochę praktyki. Jednak ta praktyka nie okazała się niczym zaskakującym. Myślałem, że zostanę oczarowany możliwościami obu rozwiązań i wychodząc powiem sobie "Zajebista sprawa trzeba to wypróbować" jednak rzeczywistość wyglądała tak: "Może kiedyś, może, może...". Najlepiej oceniam przerwy i darmowe zaplecze kulinarne, w konkursach były przyzwoite nagrody, ponad to niezłe darmowe gadżety, choć dla mnie zupełnie nieprzydatne (smycz, t-shirt z logo .NET, nie mój rozmiar :P)

Czy było warto siedzieć od 9 do 15? Hm... zawsze coś w głowie zostało, zawsze się człowiek czegoś dowiedział. Taka trójeczka z plusem. W sumie mogłoby być więcej takich "imprez".

"Moje całe Twoje"

2007-11-16T21:59:00.000+01:00

Wszystko w życiu ma swoje znaczenie. Każdy promyk słońca i każda kropla deszczu. Każde jedno z głupich zdarzeń jakie przytrafiły mi się w tym tygodniu. Wszystko doprawadza mnie do słów piosenki, która (jak mniemam) również nieprzypadkowo zagrała w słuchawkach gdy wracałem do domu.

"However far away
I will always love you
However long I stay
I will always love you
Whatever words I say
I will always love you
I will always love you"

Wszystko dzieje się po coś, a tydzień zaczyna się w piątek (masz rację).

Jestem szczęśliwy!!!

Elitaryzm

2007-11-16T08:25:00.000+01:00

Od tygodnia jestem użytkownikiem serwisu digart.pl. Jest to serwis w stylu deviantart, który wyrósł pod skrzydłami onetu i jak nie trudno się domyśleć jest całkowicie po polsku.

Sama zasada funkcjonowania digarta nie jest bardzo skomplikowana. Wrzucasz swoje prace, ktoś je ocenia dzięki temu Ty się czegoś uczysz lub pochlebiasz swojej próżności. Ogólnie wszystko dość ciekawie i sensownie zorganizowane, komentarze, system ocen, powiadomienia - wszystko jest na miejscu. O dziwo nie ma tam gimnazjalnych krzykaczy, typowych dla innych serwisów z gatunku Web 2.0 . Być może jest to spowodowane tym o czym za moment napiszę.

Nie ma dzieci neo (przynajmniej ja się nie spotkałem) jest za to "elita". Ludzie, którzy uważają się za guru w dziedzinie grafiki i fotografii. Chcąc podbudować swoje ego wyśmiewają i piętnują początkujących w tej dziedzinie. Ba wyśmiewają nawet ich sprzęt. Nie wiem skąd się bierze akurat takie podejście. W ostatnim tygodniu przebrnąłem przez wiele serwisów graficznych i około graficznych, muszę przyznać, że zjawisko owo powtarza się na większości z nich. Andy Anderson (Świat Według Ludwiczka) powiedział w jednym z odcinków "Nikt nie wpuści byle kogo do zamkniętego kółka bo wtedy byle kto stanie się kimś. To proste". Ta zasada ma odzwierciedlenie w digarcie. Niektórzy uważają, że np. zdjęć nie da się zrobić zwykłym aparatem, czy też kompaktem. Dzieciak dostał na urodziny lustrzankę od bogatego tatusia i już myśli, że jest kimś, bo ma dobry aparat, a zdjęcia praktycznie same się cykają.

Czytałem również kilka dyskusji na temat zdjęć z komórek (bo jakby nie patrzeć, póki co cykam głownie z komórki). Naturalnie wielcy panowie i panie fotografowie jeżdżą równo po takich fotografiach. Tylko nieliczni prezentują zdanie "Zdjęcie to zdjęcie, jak jest dobre to może być nawet z komórki. Nie aparat czyni fotografa". Dla mnie ta druga grupa to guru, bo oni patrzą najpierw na zdjęcie a później na EXIF.

Niestety człowiek ma w sobie coś takiego, że lubi czuć się lepiej od innych, bardzo chce podkreślić, że nie jest cząstką szarej masy. O zgrozo niektórzy muszą jeszcze to wykrzyczeć i tworzą swoje hermetyczne eliciątka. Nawiasem mówiąc, z tym samym zjawiskiem spotkałem się już kiedyś przy okazji RPG. Tzw. stara gwardia myśli, że zjadła wszystkie rozumy i "młodych" nie da się niczego nauczyć. Głupota, głupota i jeszcze raz głupota. Taka zgorzkniałość to chyba oznaka zbliżającej się powoli acz nieubłaganie starości.

Idzie zima

2007-11-11T17:02:00.000+01:00

Oto zdjęcie zszokowanego balkonowego kwiatka z wczoraj.

Sądzę, że wyglądałem podobnie wracając do domu około godziny jedenastej i podejrzewając, że "znów bloki ocieplają". Styropianopodobny śnieg mnie zmylił i jakoś nie mogłem uwierzyć, że to śnieg pada. Ale padał i później zmienił formę na wielkopłatową - moją ulubioną. Wtedy zrobiło mi się tak jakoś przyjemnie*, bo pomyślałem sobie o zasypanej białym puchem Polsce. Lubię takie jesienne krajobrazy, skrzypiący śnieg pod nogami i ciepłą herbatkę, czekoladę bądź zupkę gdy wróci się zmarzniętym do domu. Nie lubię tylko plaszcząco mokrej zimy. Mam nadzieję, że ta taka nie będzie. Co prawda biorąc pod uwagę to, że jednak śnieg stopniał przez cały dzisiejszy dzień, dochodzę do wniosku, że za wcześnie na sanki, ale i tak nie mogę się doczekać prawdziwej, białej zimy.

A wiecie, że w Piotrkowie otworzono lodowisko? Wiem bo byłem na otwarciu. Prezydent nieźle jeździ na łyżwach. W ogóle polubiłem naszego lokalnego prezydenta, chodzi z nami na różne imprezy, więc wie co dobre :P Nawet ksiądz poświęcający obiekt** dawał czadu mimo, że łyżwy miał pierwszy raz na nogach. Wierzcie lub nie, ale było to widać. Najbardziej bawi mnie wspomnienie, gdy wszyscy wstrzymali oddech a później jak jeden mąż odetchnęli z ulgą gdy sługa boży jednak nie fiknął koziołka. Świetnie, że w mieście powstają takie obiekty. Osobiście uważam, że naprawdę daje się odczuć, że to miasto odżywa i powoli rozwija się.

To całe pisanie notki i zdjęcia poprawiły mi dzisiejszy niewyspany humor. Szczególnie ostatnie zdjęcie, zresztą nie tylko ono...

______________
* - gdy to przeczytałem po napisaniu przyszła mi do głowy reklama Werthels Oryginal
** - już słyszę głos K-Baya mówiącego o tym, że wszędzie tę religię wtykają i że to typowe dla naszego kraju

foo_PCF

2007-11-07T18:59:00.000+01:00

Oto moje ostatnie dokonanie w dziedzinie informatyki i modyfikacji używanych aplikacji.

Foo_PCF czyli Prosty Czarny Foobar. Nic wielkiego, ale dokładnie to czego chciałem. Prostota i funkcjonalność.

Wypad na wieś II

2007-11-04T13:37:00.001+01:00

Mimo nie najlepszej pogody udało nam się wczoraj wyjechać za miasto. Poranek był niezwykle obiecujący, jednak później na niebo wyszły ciemne chmury. Na szczęście nie przeszkodziło to w spędzaniu dnia w wymarzonym towarzystwie. Długaśny, półdniowy, jesienny spacer na świeżym powietrzy dał dużo energii na nadchodzący tydzień. Album jest bogatszy o 76 fotek. Serca pełne ciepła. Dwa domy bogatsze o dwie szczerzuje.

Jedyne co przeszkadzało to zbyt szybko upływające godziny i popołudniowy deszcz. Ale i tak było super. Najważniejsze to czas spędzony razem i to, że udało nam się dotrzeć w jednym kawałku. Trzy mijane wypadki działają mocno na wyobraźnię.

Eh... chciało by się zamienić ten jeden dzień w jeden tydzień (pewnie gdyby był tydzień to chciałbym go zamienić na miesiąc), ale jak to mówię na wszystko przyjdzie pora (strasznie się przy tym niecierpliwię:P). Naprawdę strasznie się cieszę z tego wyjazdu. Zresztą nie tylko ja. Poza nami jeszcze babcia :D Tak... to zdecydowanie kolejny punkt w kolekcji pozytywnych wrażeń. Jestem szczęśliwy!

Na koniec dodaję kilka wybranych fotek. Oczywiście NASZE dostępne są jedynie dla wybrańców ;)

Nogo-mruk

2007-10-31T21:56:00.000+01:00

Nie mogę już znieść tej nogi! Tego, że pobolewa, że nie jest dobrze, że nic nie wiadomo. Nie mogę robić wielu z pozoru małych i nic nie znaczących rzeczy. Wiem, że są sprawy ważniejsze niż te szczegóły, o których myślę, a o których wiedzą tylko niektórzy z czytających te słowa. Wydaje mi się, że życie składa się właśnie z tych szczegółów, że najważniejsze są te wszystkie małe rzeczy. Z wielu małych rzeczy można zrobić coś wielkiego i trwałego. Jeśli umiesz się cieszyć z tych drobiazgów to życie jest naprawdę fajne. Myślę, że ja umiem, dlatego tak bardzo mi brakuje wielu rzeczy, których robić nie mogę i już się martwię tym, że niektórych nie zrobię.

Nie jest tak, że nie mam humoru, bo Królewicz Sebuś ma się całkiem nieźle i zaraz po odprawieniu służby idzie spać w dobrym nastroju. Tylko są takie momenty, że mam ochotę krzyczeć z wściekłości. Teraz jestem taki słodko-gorzki. Cieszę sie z dnia który minął i wbrew pozorom piszę wszystkie te słowa z uśmiechem, ale gdzieś w środku są te wszystkie wątpliwości i stres. Dla faceta brak podstawowej sprawności ruchowej to naprawdę ciężki orzech do zgryzienia.

mam nadzieję, że szybko się tego pozbędę

Wypad na wieś

2007-10-28T21:33:00.001+01:00

Dzisiaj oprócz cyrku był jeszcze mały wypad na wieś. Niestety bez Super Dziewczyny, ale nadrobimy to w przyszłym tygodniu - o ile pogoda nie pokrzyżuje nam planów. Mimo tego, że byłem sam, a ból głowy dawał mi się mocno we znaki, był to czas owocny jeżeli chodzi o zabawy komórkowym aparatem. Oto cząstkowy wynik moich wędrówek po podwórkach i wzgórkach.

Ostatnia stokrotka i pierwszy liść

Jesienny las

Jesienny las (zza drzewka)

Tajemnicze pnie - entowie

Ścieżka

Kurnik

Zamek Bąka zza kasztanowca

P.S. Cyknąłem jeszcze kilka fotek na cmentarzu. Publikacja wkrótce.

Cyrkownia

2007-10-28T21:11:00.000+01:00

WOW! Pamiętacie kiedy ostatnio byliście w cyrku? Ja miałem ... nie pamiętam ile miałem lat, ale było to dość dawno. Dziś mogłem sobie przypomnieć jak wygląda arena cyrkowa. Uwielbiam występy na żywo - teatr, koncerty i... cyrk! Świetna sprawa i jeżeli tylko będziecie mieć okazję polecam Cyrk Zalewski. Gdy zobaczyłem małą liczbę artystów pomyślałem, że będzie jednak przeciętnie i cyrk chyba nie jest już tak fajny jak kiedyś. Jakże fantastyczne było rozczarowanie! Świetny pokaz akrobatyki, iluzji, różnorodne występy ze zwierzętami, zabawny klaun (mimo, że tylko jeden), ogrzewany namiot i niezmiennie drogi bufet. Dobrze było dzielić ten wieczór z Super Dziewczyną.

Oby więcej wspólnego czasu, gdziekolwiek.

Poranny Piotrków

2007-10-26T09:37:00.000+02:00

Dziś rozpocząłem dzień od spaceru. W porannym autobusie spotkałem Pana Znajomego Informatyka, który na moje stwierdzenie, że wybieram się do Super Dziewczyny zapytał: "To gdzie ona mieszka? W Gdańsku?". Przyznam, że rozbawiła mnie jego wypowiedź i jego zaspana twarz. Dzisiaj chyba wszyscy się nie wyspali poza mną:P Albo tylko mi się wydaje, że się wyspałem. W każdym razie dwudziestominutowy spacer podobał mi się mimo zimna i wczesnej pory. Fajny początek dnia.

W trakcie spaceru powrotnego złapałem "bernardynów o poranku" i zajrzałem na dworzec PKS. Niestety jak zwykle rozczarowałem się sposobem udzielania mi informacji. Przede wszystkim kobieta, którą tam spotykam sprawia wrażenie jakby siedziała tam za karę. Ja rozumiem, że osiem godzin w małym pokoiku nie jest może najciekawszą pracą, ale skoro jestem klientem pks i istnieje coś takiego jak informacja to wypadałoby chociaż "dzień dobry" odpowiedzieć. Pomijam fakt, że najpierw w informacji zastałem sprzątaczkę. Patrzę i się zastanawiam czy ja aby na pewno dobrze trafiłem. Może to sprzątaczkowa informacja i zamiast o pksie dowiem się o długości kija od szczotki, albo zawartości pobliskiego wiadra. Na szczęście jakoś udało mi się dowiedzieć tego czego dowiedzieć się chciałem - nie od sprzątaczki rzecz jasna. Zastanawiające jest to, że informacje o połączeniach czerpane były z książki (coś powątpiewam w jej aktualność) oraz fakt, że nie udało mi się dowiedzieć czy w interesującym mnie autobusie jest zniżka czy nie. To podobno zależy od kierowcy. Bardzo ciekawe nie?

W dalszej drodze powrotnej złapałem jeszcze widok dworca PKP z kładki nad torami. Jest ciekawszy niż PKS, przynajmniej według mnie.

Studenckie politykowanie

2007-10-23T18:25:00.000+02:00

Krew mnie zalewa gdy słyszę głosy fanatyków. Nie cierpię bezsensownego biadolenia, a ostatnio często zdarza mi się je słyszeć. Niestety!

Wszyscy wiemy jakie są wyniki wyborów. Są jakie są, będzie co ma być. I naprawdę nie interesuje mnie czy ktokolwiek z Was głosował na PiS, PO czy LPR. To Wasz wybór. Poszliście na wybory? Chwała Wam za to.

Tymczasem wiecznie niezadowolona brać studencka narzeka na całego. Zwykle zwolennicy PiS. Podkreślam - nic do Was nie mam, ale po prostu nie chcę słuchać głupiego gadania. Fanatyczni "kultyści" tej partii twierdzą, że całe życie kręci się wokół PiS. Przegrali, bo media źle prezentowały ich politykę. Kampania nie była taka jak potrzeba, bo ktoś spoza partii namieszał. A facet opowiadający o tym, że w Polsce mamy bałagan niby w domyśle mówi "teraz będzie lepiej bo rządzić będzie PO". Zgroza. Uczepię się ostatniego zdania podrzędnego z mojej wypowiedzi.

Profesor na wykładzie opisuje bałagan w naszym kraju. Szczególnie zaś w dziedzinie finansów. Mówi o problemach związanych z utrzymywaniem projektu programistycznego. Z racji wprowadzenia zmian w prawie finansowym, ma on dodatkową robotę jako programista bo w ramach gwarancji musi dokonywać poprawek w programach swoich klientów. Stwierdza, że to niewygodne i nieprzyjemne. I tutaj błyskotliwa reakcja studenta, zwolennika PiS: "No tak, teraz będzie lepiej bo rządzić będzie PO". Zareagowałem zdaniem: "Przecież on nic takiego nie powiedział". Odpowiedź "Tylko głupek by się nie domyślił". Domyśliłby się albo nie, skoro tego nie usłyszałem czy jestem głupcem?

Wieści z "kolanowego" frontu

2007-10-22T15:25:00.000+02:00

Byłem dzisiaj ustalić szczegóły odnośnie artroskopii kolana. Wydawało mi się, że już mi przeszło stresowanie się tą sytuacją. Jednak wracając do akademika doszedłem do wniosku, że to nie jest dla mnie takie hop siup. Być może dla lekarza to rutyna, ale ja nie daję sobie zaglądać do kolana raz w tygodniu. Znów się denerwuję "co to będzie".

Data zabiegu: 29 listopad godz. 8:00

To będzie godzina "zero", zsynchronizujmy zegarki :P

Chwytając powietrze

2007-10-19T22:30:00.000+02:00

Czy macie czasem takie momenty kiedy chcielibyście przytulić powietrze wokół was?

Ja tak mam, gdy tęsknię.

Idzie zima

2007-10-19T22:18:00.001+02:00

Ranek zupełnie nie zdradzał tego co może nastąpić popołudniu. Nie wierzyłem iGooglowym prognozom pogody. Mamy jesień za oknem i już!

Jakże wielkie było moje zdziwienie gdy wracając wieczorem do domu zobaczyłem śnieg (z niewielką domieszką deszczu).

Ulice płyną, z nieba kapie ciapka, a ja cieszę się, że nie musiałem moknąć. Uratowała mnie parasolka Super Dziewczyny :)

Ale i tak wolałbym nie wracać...

Wieczór

2007-10-18T22:11:00.000+02:00

"Ty jesteś jedna
Jesteś podwiniętą rzęsą pod moją powieką"

"To cholerna niepewność
Kiedy znowu wreszcie staniesz w drzwiach
I to czy zobaczę Cię na pewno"

"Miłość to raczej nie chemia
To nie są małpie gaje
Kiedy uśmiechamy się przez łzy"

"Jestem prostym pytaniem
Ty jesteś na nie odpowiedzią"

"Moje oczy są oczami wariata
Kiedy spotykają się z twoimi oczami"

Powyższe słowa pochodzą z 28 (One Love) oraz Stąpając po niepewnym gruncie (ostatni cytat) Pidżamy Porno. Dzisiejszy wieczór był bardzo skąplikowany, to trochę tak jak te uśmiechy przez łzy i oczy wariata.

LG KU250

2007-10-17T18:12:00.000+02:00

Od kilku dni jestem posiadaczem telefonu LG KU250 w sieci Play. Postanowiłem, krótko opisać wady i zalety mojego wyboru.

Wady:
- narastający dzwonek
- mała konfigurowalność
- nie umiem wyłączyć poczty głosowej (poradziłem sobie, kod ##002# załatwił sprawę:P)
- miękka i płaska klawiatura (trzeba się po prostu do niej przyzwyczaić)

Zalety:
- telefon 3G
- niezła bateria
- mp3
- słuchawki w zestawie
- karta pamięci 512 MB w zestawie
- niska cena
- SMS i MMS w jednej cenie

Na pytanie czy warto brać ten telefon, dziś mogę odpowiedzieć, że tak. W sumie jakbym nie był przekonany do zakupu to bym go nie dokonał.

Najkrócej rzecz ujmując. W tej cenie nie znajdziemy ani lepszego telefonu, ani lepszej oferty (Play).

Specyfikacja telefonu (strona P4)

Ziemia w naszych rękach

2007-10-14T21:50:00.000+02:00

Podczas gdy spory odsetek ludności bawi się niedzielnym wieczorem przy tańcu z gwiazdami, ja zasiadłem do gimpa i paint.neta, by stworzyć poniższą grafikę, będącą połączeniem trzech wygooglanych obrazów. Jak wrażenia?

Huśtawka

2007-10-12T11:32:00.000+02:00

Zaczęło się w środę. Miałem dziwną noc. Obudziłem się z wrażeniem jakbym dopiero co zszedł z boiska. Zmęczony i wyczerpany. Po przespanej nocy to dość dziwne. Prysznic i ciągłe myśli, że to raczej nie mój dzień.

Na zajęciach z Projektu dyplomowego dostaliśmy porcję koszmarnych tematów, z których żaden nie interesuje mnie w najmniejszym stopniu. Jakby tego było mało dostałem dodatkowy program, który przygotuję "Tak po prostu, bez oceny. Bo to trywialne". Program ma otwierać, edytować, zapisywać pliki bmp. Taki MS Paint. Wbrew pozorom nie jest to łatwe zadanie. Szczególnie, że aby uzmysłowić działanie niektórych mechanizmów dotyczących bitmap, mam zakaz korzystania z bibliotek graficznych C++. Mam wszystko zrobić od zera. Jest tylko mały problem. Po pierwsze, nie jestem programistą. Po drugie, nie zamierzam być. Po trzecie, jak dotąd nie mam zielonego pojęcia o C++. Jednym słowem kupa.

Jednak to jeszcze nie to. Popołudniu byłem u lekarza. Kontrola w sprawie mojego skręconego kolana. Byłem pewien, że wszystko będzie ok, ewentualnie jakieś wskazania na temat tego co mogę, a czego nie mogę robić. Lecz lekarz nie wie co mi jest, nie może mnie w 100% zapewnić, że wszystko będzie dobrze gdy mięśnie odzyskają dawną sprawność. Wie jedno. Ich odbudowa może potrwać dłużej niż oboje przypuszczaliśmy i czeka mnie artroskopia. Jeśli w tym tygodniu wyrobię się z badaniem na przeciwciała ze szczepienia na żółtaczkę to mogę mieć zabieg już w listopadzie.

Zastanawiam się "Ile jeszcze we mnie wiary". Ostatnio ją tracę. Nie przejmuję się jakoś strasznie samym zabiegiem. Jakoś to będzie. Martwię się wynikiem. Mam tylko jedną opcję pozytywną, ale aż kilka negatywnych. Od uprzykrzających życie po zatrzymujące mnie w szpitalu na dłuższy okres. Nie cierpię szpitali. Nie znoszę tego miejsca! Nie wyobrażam sobie mojego pobytu w szpitalu! Nie chcę!

Może dla kogoś czytającego te słowa to nic wielkiego, ale od marca minęło bardzo dużo czasu. Bardzo wiele przelanego potu. Przy ubieraniu się, przy chodzeniu po schodach, przy próbach skakania. W momencie, gdy każdego dnia musiałem sobie robić zastrzyk brzuch. To nie jest nic. Nie dla mnie. Wierzyłem, że wszystko będzie dobrze. Nagle brzdęk i wszystko pękło. Nie mam na nic ochoty, nie wiem co mam z sobą robić. Najlepiej idzie mi leżenie w łóżku, z głową odizolowaną od świata.

Boję się, że to nie pójdzie tak gładko jak myśli mój lekarz. Pierwszy raz od dłuższego czasu nie mam sił. Chciałbym powiedzieć "Będzie dobrze" i mogę to powiedzieć, ale słowa te nie będą mieć już tej wiary co dawniej.

Dzisiaj huśtam się w cyklofrenicznym transie. Z jednej strony się cieszę, bo o 16 zacznie się weekend, ale za chwilę mam ochotę rzucać przedmiotami, później usiąść i nic nie robić i znów od nowa, radość, wściekłość, nic, radość, wściekłość, nic itd. Dziwne to wszystko. Może przesadzam, może martwię się na zapas, ale kurka chyba raz w życiu mam prawo co?

Zajawka tematów z Projektu dyplomowego 1

2007-10-10T09:13:00.001+02:00

1. Kodowanie Huffmana (39-62)
2. Zastosowanie kodów Huffmana do bezstratnej kompresji plików tekstowych i obrazów
3. Kodowanie Golanda, Rice'a i Tunstala (64-68)
4. Kodowanie arytmetyczne (81-109)
5. Metody słownikowe (123-140)
- LZ 78
- compress, gif (giff), v42
6. Kodowanie predykcyjne
- predykcja z częściowym dopasowaniem (PPM)
- trasnformata Burrowsa_Wheelera
- algorytm Calic JPEG-CS
7. Algorytm FFT
8. Rozwiązywanie układów równań nieliniowych

brzmi ładnie co?

Parapetowy eksperyment naukowy PEN

2007-10-09T17:42:00.000+02:00

Drugi tydzień studiów. Na pytanie "Jak leci?" odpowiadam "Jakoś leci". Faktycznie jakoś tam jest. Póki co zapał do pracy przeszedł mi tylko w przypadku kilku przedmiotów. Niestety jeden z tych przedmiotów to Projekt dyplomowy. Normalnie ludzie robią to co chcą i lubią. Ja mam do wyboru projekt w tematyce metod numerycznych lub algorytmów kompresji danych. Szalenie interesujące, szczególnie, że inne grupy piszą gry, CMSy, aplikacje internetowe i generalnie coś bardziej użytecznego niż to co mam ja. Marudzę? A jakże! Nie podoba mi się to i uważam, że o kant dupy taką sprawiedliwość potłuc. Dlaczego akurat ja (pomijając piętnastu innych nieszczęśników) muszę się męczyć? Nie chciałem być w tej grupie, a jestem. Nie lubię C++, a metody numeryczne będę miał dopiero latem. Wrrrr... No dobrze, jakoś to będzie, ale nie mam najmniejszej ochoty mierzyć się z tym. Niestety muszę. Poza tym dwa nudne wykłady grafika komputerowa oraz algorytmy i struktury danych 2.

Na szczęście na poprawę humoru zajmuję się zupełnie innymi rzeczami. Np. zastanawiam się co stanie się z chińskim sosem pikantnym, który od tygodnia dojrzewa na parapecie mojego okna. Szczelnie zamknięte pudełko przechowuje czerwoną ciecz. Na razie na dnie zbiornika wylądowało coś co można chyba nazwać czerwoną papryką (wersja proszkowa) nieco ponad wytworzyła się leciutka galaretka. Póki co wstrzymuję się otwieraniem tego czegoś. Jednak sądzę, że taka śmierdziuszkowa bomba może mi się kiedyś przydać. Poza tym ciekawi mnie co też dzieje się z sosem chińskim wystawionym na działanie promieni słonecznych.

Oczywiście w ramach poprawy humoru istnieją błogosławione przeze mnie weekedny. Jakby to powiedział optymista? Już tylko środa, czwartek i już piątek! TAK

Plan i pierwsze wrażenia

2007-10-03T12:50:00.000+02:00

Studia zaczęły się na całego. Mamy już drugi dzień i ciągle nie mam dosyć. Być może ten niedosyt wynika z tego, że na razie niewiele tego studiowania było. Tak naprawdę brakuje mi Piotrkowa, brakuje mi Super Dziewczyny, ale w tym roku mam przedziwny zapał do pracy. Mam nadzieję, że to się nie zmieni gdy przyjdą poważniejsze zadania. A może chce mi się pracować dlatego, że mam wrażenie, iż gdy wezmę się do roboty (nawet w przypadku mniej interesujących zagadnień) rok szybciej zleci? Podobno to pomaga Super Dziewczynie, bo wtedy jej raźniej, że nie tylko ona musi intensywnie pracować w tym roku. Jednak trzy dni tutaj ciągle wydają się niesłychanie długie mimo chęci do pracy, a piątek wcale nie tak bliski, chociaż bliższy niż np. wczoraj. Eh... życie od weekendu do weekendu. Jak to ktoś kiedyś powiedział, mam do kogo wracać.

Miałem jeszcze pochwalić się planem. Z umieszczonej niżej miniatury dowiecie się niewiele poza tym, że przedmioty ułożono w majestatyczne "S". Pewnie od Sebastian, albo Student, albo Super Student (chyba powinno być Superstudent), ewentualnie Super Student Sebastian :P Tak czy siak, dokładny plan uzyskacie klikając w obraz.

A teraz, Polacy, do boju! I czas na obiadek (płatki z mlekiem, mniam)

Kosmiczny śmietnik

2007-10-01T09:16:00.000+02:00

Strasznie zbulwersował mnie jeden z komentarzy pod tym artykułem Rakiety wycelowane w Europę. Artykuł traktuje o tzw. tarczy antyrakietowej i o tym jakie byłyby skutki przechwycenia głowicy nuklearnej. Jednym z efektów mogłoby być powstanie kosmicznych śmieci, które krążą na orbicie okołoziemskiej. Facet pisze mniej więcej coś takiego "A co mi przeszkadza jakieś tam śmieci krążące wokół ziemi". Takie zdanie reprezentują ludzie nie gaszący świateł, nie zakręcający wody i pozostawiający swój sprzęt elektroniczny w stanie standby.

Zaraz wyjdzie na to, że zmieniłem się w jakiegoś ekoświra, ale to nieprawda. Po prostu jestem zdania, że musi istnieć jakaś świadomość tego do czego prowadzą działania ludzkości. Onetowy komentujący nie zdaje sobie sprawy z tego, że taki śmieć może uczynić nie małe szkody podczas lotów kosmicznych czy skutecznie uszkodzić międzynarodową stację kosmiczną. Widocznie jeszcze tego w gimnazjach nie uczą. A przecież nie trzeba być Einsteinem by rozumieć, że nuklearne odpady są znacznie niebezpieczniejsze.

Wkurza mnie ta ignorancja odnośnie podstawowej wiedzy. Wkurzają mnie torebki foliowe używane jeden raz. Telewizor włączony dla nikogo. Ogromna ilość smrodzących samochodów. Drażni mnie tzw. cywilizacja i nieustająca konsumpcja.

O dziwo np. MTV stara się lansować postawę bardziej ekologiczną. Istnieje taki blok reklamowy MTV SWITCH, w którym zachęca się młodych ludzi do bardziej świadomego uczestnictwa w życiu naszej planety.

Tymczasem zdarzają się też ludzie, którzy chcą powiedzieć, iż wyprodukowanie jedzenia zapewniającego odpowiednią ilość kalorii powoduje większe zanieczyszczenie niż przejażdżka samochodem do pracy. Czyli tzw. "zdrowy tryb życia" nie jest zbyt dobry dla środowiska. Makabra! Zawsze się zastanawiałem kto pisze takie artykuły. Ktoś próbuje nam wmówić, że jazda autem jest lepsza, bo spalasz mniej kalorii. Nie musisz dużo zjeść, bo się nie zmęczysz jazdą. Zatem jeżdżąc samochodem wszędzie gdzie się da chronisz środowisko! Jak dla mnie paranoja. Jeśli ktoś żre batony na śniadanie, popija je coca-colą to mogę się zgodzić. Ale nie dajmy się zwariować!

I kurka, myślmy chociażby o gaszeniu świateł gdy nie są nam potrzebne.

Coraz wyraźniejszy koniec

2007-09-27T09:04:00.000+02:00

Październik tuż tuż. Wkrótce trzeba będzie wyjechać na studia. Powoli przyzwyczajam się do tego, że "chwile" będzie można kolekcjonować jedynie w weekendy. Jednak przyzwyczaić się trzeba, bo pewnych rzeczy nie da się tak po prostu przeskoczyć. Życie to ciągłe próby i wybory. Trzeba się trzymać i walczyć o swoje! Zacznie się rok akademicki, powstanie wyraźna granica czasu pomiędzy studiowaną Łodzią, a wspólnym Piotrkowem. W naszych planach jest jeszcze wspólna Łódź od czasu do czasu. Ten rok będzie równie udany jak poprzedni, albo lepszy (nie ma wyjścia)! Studia? Przy okazji :P Na szczęście to ostatni rok rozłąki i marudzenia o wyjazdach do Łodzi ;)

Na deser, tak z zupełnie innej beczki, polecam nowy album Riverside, w szczególności kawałek Emryonic oraz Ultimate Trip.

Podsumowanie dnia

2007-09-21T22:03:00.000+02:00

Miłości i zrozumienia musimy uczyć się od siebie.

Ubuntu

2007-09-16T20:27:00.000+02:00

Od dłuższego czasu pragnąłem spróbować zabawić się z czymś innym niż wszędobylski Windows. Dystrybucji Linuxa jest wiele jednakże zawsze jakoś brakowało czasu i chęci na ściąnięcie którejś wersji z sieci. W końcu trafiła się okazja, Kowal podarował mi krążek z Ubuntu i zaczęło się.

Instalacja

Proces prawie konwencjonalny. Mamy tutaj standardowe "nexty", więc nic nowego. Podoba mi się, że system wchodzi najpierw z LiveCD i jeśli nam się podoba to już w działającym środowisku linuxowym dokonujemy instalacji systemu. Czyli mamy ładną rozdzielczość (prawie, ale o tym dalej), kolorki oraz tapetkę. Wydzielenie partycji z Windowsa XP SP2 na Ubuntu odbywa się bezproblemowo. Wskazujemy jaką część dysku chcemy wydzielić do partycji linuxowej i lecimy dalej. Poszło gładko. Schody zaczęły się później.

Schody czyli rozdzielczość

Pierwszy i zasadniczy kłopot w Ubuntu to rozdzielczość. Docelowo zależało mi na uzyskaniu przedziału 1280x800. 800x600 czy 1024x786 to żaden kłopot bo te rozdzielczości mamy normalnie dostępne. Monitory panoramiczne nie są jednak jeszcze standardem. A skoro system nie widzi żądanej rozdzielczości, to co wypadałoby zrobić? Sterowniki! Tak, ale nie mamy tutaj wizardowych setupów jak w przypadku Windowsa, więc robi się ciężko. Jednak z pomocą nadchodzi polskie forum buntu. Okazuje się, że modyfikacja niejakiego xorg.conf może pomóc w uzyskaniu efektu. Zacząłem się bawić i uszkodziłem rozdziałkę do tego stopnia, że obraz był wyświetlany niczym w kalejdoskopie. Być może K-bay, który pomógł w naprawie problemu opisałby to lepiej. Tak czy siak udało się osiągnąć pożądany efekt przez edycję xorg.conf jednak nie vimem, ale przy pomocy polecenia recofigure - czy jakoś tak. Szczerze powiedziawszy do końca nie pamiętam jak to zrobiłem. SZOK! Ale udało się!

Wrażenia ogólne

Na razie jestem przerażony wszelakimi instalacjami. Jak na razie wiem, że można korzystać z instalatora pakietów Synaptic. Znajdujemy interesujący nas program na liście i buch. Druga metoda to terminal i klepanie poleceń instalacji z paluszków. Czasem wpadnie jakiś kod do skompilowania - chyba, że się mylę - dopiero później instalacja.

Nieco przeszkadza mi inne zachowanie programów w porównaniu do windowsowych odpowiedników.

Ubuntu podoba mi się z dwóch powodów. Po pierwsze po instalacji systemu mam niemal wszystko by rozpocząć pracę. Większość niezbędnych programów już jest. Sama instalacja nie zajmuje więcej jak jedną godzinkę. Wizualnie Ubuntu też przyjemnie wygląda. Poza tym system jest linuxem czyli jego największą zaletą jest konfigurowalność.

Co będzie dalej z buntu zobaczymy.

Na razie mój Ubuntu wygląda tak:

Mój foobar

2007-09-11T15:13:00.000+02:00

Czekam na wyniki poniedziałkowego zaliczenia. Jest to czynność niezwykle stresująca, bo mimo wykonania pięciu z sześciu zadań, wcale nie czuję pewności. Oby to całe moje czekanie skończyło się pozytywnie.

Aby nieco się odstresować, postanowiłem umilić sobie oczekiwanie i zająłem się czymś nowym. Konfiguracja wizualna programu foobar2000. Oto efekt mojej pracy.

Liczę na opinie.

Wynik małego planu

2007-09-07T08:19:00.000+02:00

Zmieniłem trochę założenia swojego planu odnośnie nauki baz danych. Chodzi głównie o realizację materiału czwartkowego. Zastosowanie procedur etc. postanowiłem zamienić na praktyczne ćwiczenia, a wyzwalaczy douczę się jak już to czego uczyłem się do tej pory wejdzie mi na tyle w krew, że będzie mi się śnić po nocach. Jakoś to będzie, lepiej żeby było dobrze :P

Dzisiaj jest piątek i wiecie co? Ten dzień zacznie się popołudniu :) Reszta nie ma żadnego znaczenia!

"Szczęśliwi kochankowie pływają w marcepanach, spojrzeniami swymi dosięgają gwiazd"
- Pidżama Porno, Outsider

Mały plan

2007-09-04T17:45:00.000+02:00

Oto mój plan dotyczący nauki baz danych na najbliższe dni.

Wtorek:

kursory
obsługa błędów (środa)

Środa:

kolekcje
tworzenie procedur, funkcji, pakietów

Czwartek:

zastosowanie procedur, funkcji i pakietów
wyzwalacze

Tyle jeśli chodzi o szpanowanie nazwami rozdziałów tej książki. Idealna wersja wydarzeń zakłada, że zdążę ze wszystkim, wówczas będę mógł mieć troszkę czasu na kolekcjonowanie pozytywnych wrażeń. Jeśli nie... wszystko przesunie się w czasie i radosnych chwil będzie mniej.

LEGENDA WPISU:

nazwa rozdziału - jeszcze nie ruszone
nazwa rozdziału - właśnie rozgrzebywane
nazwa rozdziału - załatwione

Cree, choroba i "do pracu"

2007-09-01T07:53:00.000+02:00

Dawno się tu nic nie pisało panie Sebastianie. Działo się tak nie bez powodu. Choroba przegoniła mnie do wyrka!

Wszystko zaczęło się w zeszłą niedzielę. Razem z Super Dziewczyną wybraliśmy się na koncert zespołu Cree. Zawsze chciałem ich usłyszeć, ale jakoś się nie udawało. Skoro była okazja nie wypadało jej nie wykorzystać. To co mnie uderzyło podczas naszego wypadu to pogoda. Po prostu pachniało wczesną jesienią, a to co mamy za oknem to już jesień pełną gębą. Oczywiście liście jeszcze się nie złocą i nie "symulują padaczki" (KDZKPW), ale temperatura i ogólna aura po prostu jesienna. Wracając jednak do niedzieli. Cree zagrali punktualnie i to mi się bardzo podobało, szkoda, że nikt ich nie supportował, bo wtedy ludzie by się bardziej nakręcili i oczywiście byłoby więcej muzyki do słuchania. Niemniej jednak koncert zaliczam do udanych i bardzo ciekawych. W swojej klasie (czyt. klimatach muzycznych) zespół Sebastiana Riedla jest naprawdę dobry. Najlepsze podczas koncertu było wykonanie Whisky, publika dawała czadu śpiewając zamiast wokalisty. Zawsze podobały mi się takie akcje na koncertach. Powoli dochodzimy do sedna niedzieli czyli drugiego bisu zespołu. Zebrani krzyczą "BIS", "Bastek", "Cree" nawet "Sto lat" było. Wychodzi perkusista - będzie drugi bis. Czuję kilka kropel deszczu na policzku i nagle... ściana wody. Muzycy uciekają z instrumentami, prowadzący mówi coś do mikrofonu, który zdechł ostatecznie. Chyba powiedział coś w stylu "przepraszam państwa z powodu pogody". Nie wiem, nie słyszałem dokładnie, bo uciekaliśmy przed deszczem. Mokrzusieńcy wróciliśmy do domów. Wysuszyłem się i przebrałem, ale potrzebne było jeszcze jakieś 8 godzin w łóżku by uniknąć przeziębienia, ja miałem jakieś 5. Poszedłem do pracy, przemarzłem w magazynie i doprawiłem się. Od poniedziałkowego popołudnia do środowego wieczora moje dni wyglądały tak PRACA->WYRKO->PRACA. Brrrr... nie cierpię przeziębienia, bo trzeba je po prostu wychorować. Najgorsze są te chusteczki, a właściwie wycieranie nosa. Ale mam to już za sobą - prawie, grunt, że czuję się już dobrze.

Przy okazji tego mojego leżenia nie mogłem zapominać o przygotowywaniu się do studiów. Walczymy więc z systemem baz danych Oracle 9i. Trzeba i koniec. Gdyby to jeszcze było odrobinę prostsze to świat byłby lepszym miejscem.

Wspominałem o pracy. Już nie będę więcej słuchał "do pracu", w wykonaniu mojego niemieckojęzycznego szefa. Przynajmniej w tym roku. Koniec z mrokami magazynu. Cieszę się i nie, bo gdzieś tam w głowie pozostaje myśl, że to było całkiem dobre doświadczenie i niezła praca. Poznało się trochę ludzi, podźwigało trochę więc mięśnie stwardniały. Człowiek nauczył się trochę dokładności i chyba odpowiedzialności. Chyba bo sam nie wiem dlaczego to piszę, może dlatego, że tak wszyscy gadają - praca uczy odpowiedzialności. Może, może... najważniejsze, że koniec z paleciakami na ten rok.

Podklasztorze

2007-08-21T06:49:00.000+02:00

Ostatnio prawdziwie wolnym czasem stają się weekendy. W tygodniu - wiadomo - praca. Człowiek ma dla siebie zaledwie kawałek dnia. Dlatego ważne by dobrze zaplanować sobie zarówno sobotę jak i niedzielę. W ostatnią niedzielę byliśmy z Super Dziewczyną na Podklasztorzu w Sulejowie. Już widzę te uśmieszki wielkomiejskich turystów. Małe jest piękne! Niektórzy nie mają świadomości, że fantastyczne miejsca są na wyciągnięcie dłoni.

Do Sulejowa wyruszyliśmy rano, zatłoczonym SulBusem. Cena przejazdu to jedyne 2.50 PLN. Dojeżdża się niemal pod samą bramę opactwa. Właściwie powinienem napisać hotelu, bo w miejscu opactwa zorganiowano hotel.

Podklasztorze położone jest w malowniczym krajobrazie łąk, lasów i zagajników. Jest tak cudownie zielono, że aż chce się oddychać pełną piersią. Pomijam oczywiście sąsiedztwo domów mieszkaniowych od południa. Za murami wszystko jest dokładnie wysprzątane, krzewy przycięte, trawa skoszona etc. O obiekt się dba tak jak dbać się powinno. Najbardziej zaniedbaną konstrukcją jest arsenał, do którego wejścia dla turystów nie ma. Dobrze, że tak jest bo budynek mimo, że piękny to mocno zniszczony. Widocznie brak chętnych do renowacji.

Największe wrażenie wywarł na mnie kościół św. Tomasza Kantuaryjskiego wraz z ruinami refektarza, znajdującymi się w samym centrum kompleksu. Przepiękny z zewnątrz i ujmujący wewnątrz. Nie umiem tego za bardzo ująć w słowa. Po prostu to miejsce ma swój niepowtarzalny klimat.

Jednak nie skończyło się na oglądaniu opactwa. Śniadanie i obiadek czy raczej drugie śniadanie, w cieniu tak zacnego miejsca to czysta przyjemność. Wiatr we włosach, cudowne widoki, ukochana osoba obok i kanapki własnej roboty - to dopiero wakacje! Między pierwszym a drugim śniadaniem udaliśmy się jeszcze do centrum Sulejowa i górującego nad miastem neogotyckiego kościoła św. Floriana. Później zrobiliśmy sobie jeszcze przerwę na małą pizzę (trzeba zjeść czasem coś ciepłego) i wróciliśmy na Podklasztorze gdzie dokończyliśmy robić zdjęcia oraz doprowadziliśmy piknik do końca :)

Zadowoleni z przebiegu dnia lecz rozczarowani, że tak szybko minął, wróciliśmy do Piotrkowa.

Pracobsesja - najgorsze momenty pracy

2007-08-10T09:08:00.000+02:00

Najzabawniejsze jest chyba to, że te momenty przychodzą poza pracą i to w chwili kiedy najbardziej chcę od paczek, świeczek, paleciaków, owijarek, palet itp. odpocząć. Zasypiam i o czym bym nie śnił, to jeżeli tylko pamiętam sen, to gdzieś jest ten magazyn i cała masa przeróżnych pudeł i boksów. Jakbym gadał przez sen to na pewno byłby to teksty w stylu "Czego brakuje? Choinek bordo? Już lecę", "Arek właśnie zestawił boks i już po niego jadę", "Trzeba wywieźć ten karton, bo się nie zmieszczę z nowym", "Waldek, pożycz 'skuterek'" itp. Wkurza mnie to, bo nie przeżywam jakoś strasznie tej roboty. Normalnie człowiek boi się zasnąć. Dziwne to wszystko, przynajmniej dla mnie.

To co jest jeszcze dziwniejsze to jakieś przedziwne tchórzostwo. Jak dojdzie do jakiegoś incydentu tzn. czegoś zabraknie, coś się skwasi, to nagle wszyscy, którzy byli przy tym zdarzeniu stwierdzają, że nic nie widzieli, nic nie słyszeli i w ogóle ich tam nie było. Głupie. Dla niektórych ta praca musi być chyba jedyną opcją zarobku w życiu i tak bardzo boją się utraty tej posady, że wolą nie wychodzić z cienia pomiędzy kartonami.

Dobrze, że jutro sobota. To bardzo ważny dzień :)

"Praca, praca"

2007-08-05T07:50:00.000+02:00

Od pierwszego sierpnia pracuję! W końcu. Czekałem na tę pracę cały lipiec i w momencie kiedy najmniej mi harowanie odpowiada udaje się wreszcie coś załatwić. Moja praca polega na walce z 400 kilogramowymi paczkami, czasem są i mniejsze, czasem są kartony lub tzw. boxy, ale najczęściej wspomniane wcześniej byki. Jestem operatorem paleciaka! To brzmi TAK dumnie:P

Mimo, że praca nie należy do najłatwiejszych i jest się na co denerwować to podoba mi się. Nie siedzę całe dnie w domu tylko nareszcie się ruszam. Ponadto jak to powiedział Minatsu, na siłowni muszę płacić za to, że mogę się wysilić, a tutaj mi zapłacą za mój wysiłek. To co mnie najbardziej wkurza to fakt, że czasami by spełnić oczekiwania współpracowników trzeba być trzema osobami w jednej i być jednocześnie w trzech miejscach. Po drugie na zakończenie pracy, wydaje mi się, że stopy mi się palą ;P

Jest też parę ciekawostek. Nie ma mnie na żadnym grafiku, ani liście obecności, ale to podobno normalne w pierwszym tygodniu pracy. Mam szafkę w żeńskiej szatni. Na paleciaku można jeździć jak na hulajnodze :D

Kartka z kalendarza

2007-07-29T11:02:00.000+02:00

Oto, co przeczytałem dzisiaj po wydarciu kartki z kalendarza. Czy tylko mi wydaje się to dziwne?

Sposób na bagietkę
Przeschniętą bagietkę można pokroić na kromki, każdą posmarować masłem ziołowym lub czosnkowym, złożyć je razem, owinąć folią aluminiową i wstawić na 10 minut do piekarnika. Spód pizzy nie jest chrupiący. Pizzę należy położyć na najniższej półce piekarnika, przykryć pergaminem i podpiekać kilka minut w temperaturze 250'C.

Wycieczki i remonty

2007-07-25T11:23:00.000+02:00

Zastanawiam się co też ludzie widzą w tych wszystkich odległych landach. Po co jeździć te setki kilometrów? Tylko po to by fiknąć na piasek i regularnie podsmażać swoją skórkę, aż stanie się ciemna i chrupiąca? Udało mi się dojść do wniosku, że nie trzeba wcale wyjeżdżać straszliwie daleko by fajnie się bawić. Ostatnia niedziela (jak i jeszcze wcześniejszy weekend) dowiodła, że wypady na wieś mogą być naprawdę fajne. Oczywiście jeżeli kogoś nie zachwyca falujące morze zboża, przepyszny chłodny wiatr, końskie rżenie i wycie krów zamiast miejskiego zgrzytu i jeden sklep wielobranżowy w obrębie do 10 kilometrów to faktycznie wypad za miasto nie przypadnie mu do gustu. Ten ktoś nie polubi stokrotek w "regulatorach długości ramionek stanika":)

A lubicie remonty? Same zmiany są interesujące i dość pobudzające umysł, przynajmniej według mnie. Projektowanie wnętrz w blokach to prawdziwe wyzwanie. Jednak o wiele większym wyzwaniem jest wprowadzenie planów w życie. Tu kafelków nie ma, tam są, ale nie takie. Gdzieś klej się wysypie, bo worek rozdarty. Za chwilę kleju zabraknie i nagle okazuje się, że w 80 tys. mieście jest tylko jeden sklep gdzie można ów klej dostać. W ogóle sklepy pozamykane, benzyna się kończy, a czas ucieka. Masakra! Ach, dowiedziałem się jeszcze, że kuchenki gazowe to dość ciężkawe bestie. Wyniesione szafki kuchenne znikają w ciągu godziny (magia?). Dwudziestopięcio kilowy worek jednak trochę waży. Bilans remontu to jedna pobrudzona koszula, 50 kg kleju, dwie paczki kafli wniesionych do mieszkania Super Dziewczyny. Jedna kuchenka gazowa, zlewozmywak i szafka kuchenna wyniesione na zewnątrz. To dobrze wpłynie na kondycję moich mięśni, poza tym lubię pomagać. A ostateczny wynik takiego "remontu z przeszkodami" bywa wielokrotnie bardziej satysfakcjonujący niż można było się spodziewać na początku.

Na koniec dodam, że dowiedziałem się iż "Mama stwierdziła, że Ty w każdej sytuacji znajdujesz coś dobrego". Dobrze się po tym poczułem :D Bo wiecie co? Mam taką trochę głupawą i dziecinną myśl, ale co mi tam. Podzielę się! W którymś z odcinków Dragon Ball Bulma powiedziała "Goku to taki ktoś, przy kim czujesz, że wszystko zawsze będzie dobrze." - chciałbym być takim kimś ;)